Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Λάκης Λαζόπουλος: Ένα πρωινό στα δικαστήρια

Χθες βρέθηκα στα δικαστήρια. Η δίκη στην οποία ήμουν μάρτυρας αναβλήθηκε. Αλλά για να το μάθουμε αυτό χρειάστηκε να περιμένουμε 5 ώρες. Όταν έφτασα το πρωί εκεί, οι αίθουσες ήταν γεμάτες, δεν είχες να σταθείς. Είδα μια αίθουσα άδεια, μπήκα και κάθισα στα τελευταία καθίσματα. Ήταν η αίθουσα για τα αυτόφωρα αλλά το κατάλαβα όταν 10′ αργότερα άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι.
Δεμένοι με χειροπέδες δύο-δύο, χωρίς κατ΄ανάγκην να γνωρίζονται μεταξύ τους οι συλληφθέντες, συνοδεία ενός αστυνομικού ο οποίος κρατούσε το κλειδί από τις χειροπέδες, γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα του δικαστηρίου, ενώ οι άλλοι περίμεναν μέσα στις κλούβες υπομονετικά μέχρι να έρθει η σειρά τους. Πρώτα φέραν 4 παιδιά, από 19-23 χρονών,
τους είχαν πιάσει για χρήση χασίς. Για 1 γραμμάριο. Το άλλο ζευγάρι, το χειροπεδιαστό, ο ένας τσιγάρο 850ml, ο άλλος από την Νιγηρία πουλούσε τσάντες μαιμού. Μπαίναν και μπαίναν. Μπαίναν και μπαίναν. Πρόσωπα συνηθισμένα, καθημερινά αλλά και πρόσωπα που βλέπεις μόνο σε ταινίες. Ή στην ζωή. Μία κοπέλα καθηλωμένη στο διάδρομο, με ένα βλέμμα δημιουργικής ασάφειας καρφωμένο στο πουθενά και στο παντού γύρισε και είπε σε έναν θηριώδη αστυνομικό, απ΄αυτούς που τα γυμναστήρια τους διώχνουν για να κλείσουν, του είπε: «θα γίνουν οι δίκες πρώτα»; Δεν είχε νόημα η ερώτηση. Στην αίθουσα επικρατούσε ένταση, νεύρα, όλα τα βλέμματα έψαχναν κάτι. Παρακαλούσε ένας χειροπεδιαστός να τον λύσουν για να πάει να κατουρήσει. Όχι τώρα, του έλεγε ο συνοδός, περίμενε, θα σε φωνάξει.

Λάκης Λαζόπουλος 
(Απόσπασμα από άρθρο του στο altsantiri.gr με τίτλο «Χειροπεδιαστοί του χασίς». Ολόκληρο εδώ)