Σάββατο 11 Απριλίου 2015

Οι καμένοι πολιτικοί δεν ανασταίνονται

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΙ - Η ΚΡΙΣΗ ΜΑΣΟΥΛΑΕΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ, ΑΔΙΑΚΟΠΑ, ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΠΙΕΙ ΟΛΟΤΕΛΑ 

Η ημέρα είναι από τις λίγες του χρόνου που σε μια αθλητική εφημερίδα δεν σου κάνει καρδιά να γράψεις για αθλητικά! Όχι τόσο γιατί στις γιορτές στεγνώνει η επικαιρότητα. Όσο επειδή αυτές τις ημέρες το κλίμα αλλάζει, σου δημιουργεί συναισθήματα, σκέψεις και προβληματισμούς πέρα από τα πλέι οφ που έρχονται, τη διαιτησία που πέρασε, τα δικαστικά που φουντώνουν. Ειδικά η Ανάσταση έχει συνδυαστεί συνειρμικά στη λαϊκή συνείδηση με την αλλαγή στη ζωή ανθρώπου. Κάτι που μένει ως ευσεβής πόθος, ένας συμβολισμός που περιμένει την επόμενη Ανάσταση, την άλλη Άνοιξη, για να επανέλθει με ευχές και ελπίδες. +/- Δείτε τη συνέχεια

Για την Ελλάδα του μνημονίου το «Καλή Ανάσταση» είναι, εδώ και πέντε χρόνια, ευχή που ξεπερνάει την τυπικότητα. Μια ευχή πλήρης περιεχομένου και πλήρως ανεκπλήρωτη. Πέντε χρόνια! Ένας ανήφορος που άρχισε του 2010, ένα φορτίο αμπαλαρισμένο με το ειδυλλιακό φόντο του Καστελόριζου, και με τις γελοίες υποσχέσεις της προσωρινότητας που τις ακούμε από ’10 έως το ’15, απαράλλαχτα επαναλαμβανόμενες. Και αυτό, την ώρα που ο οικονομικός βομβαρδισμός της Ελλάδας μεγαλώνει την τάξη των νεόπτωχων μιας χώρας που συνεχώς αποστεώνεται.

 Η Κρίση μασουλάει ξανά και ξανά τον Έλληνα, τον μηρυκάζει αδιάκοπα πριν τον καταπιεί ολότελα, και δημιουργεί μια γενιά πολιτικών – από ευρύ κομματικό φάσμα και όχι περιορισμένο – που δεν αντέχεις να τους ακούς ΑΛΛΟ, δεν υποφέρεις να τους βλέπεις περισσότερο να περιφέρουν τον κυνισμό τους (ορισμένοι και τη γελοιότητά τους) στα κανάλια. Πολιτικοί-καμένα χαρτιά. Που δεν πείθουν, δεν εμπνέουν, δεν τους εμπιστεύεσαι ό,τι και να γίνει. Θέλεις να τους δεις να αποσύρονται. Στα σπίτια τους, στα πανεπιστήμιά τους (αν βρεθεί φοιτητής να μπει σε μάθημά τους) στους φίλους τους, στις συντάξεις τους, στις επιχειρήσεις τους. Και εύχεσαι μαζί με τη θρησκευτική Ανάσταση, την παλινόρθωση της Πολιτικής, την έλευση μιας νέας γενιάς πολιτικών από όλους – από ΟΛΟΥΣ! – τους κομματικούς χώρους.

Δύσκολο έως απίθανο γιατί τα κομματικά μαντριά βγάζουν γαλουχημένους με το ίδιο γάλα που «ανέστησε» και προηγούμενες μεταπολιτευτικές γενιές. Παρόλα αυτά, κόντρα τις ρεαλιστικές διαπιστώσεις, δεν μας μένει παρά να ελπίζουμε. Και να επιμένουμε ευχόμενοι:
Καλή Ανάσταση!

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Spot του Μεγάλου Σαββάτου με τίτλο «Η επιμονή μιας ευχής»)