Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Η Ελλάδα της Ράνιας και του Γιάννη

Τα τελευταία χρόνια έχω πάψει να παρακολουθώ ειδήσεις και ενημερωτικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση. Κάτι ανάλογο έχουν κάνει και μερικές δεκάδες χιλιάδες Έλληνες ακόμη. Όταν ο κόσμος συνειδητοποίησε πως η ενημέρωση δεν είναι «νέτα – σκέτα» ενημέρωση, αλλά κυρίως εξυπηρέτηση κάθε είδους συμφερόντων, απλά χρησιμοποίησε το τηλεκοντρόλ του. Και κάπως έτσι άρχισε ο θρίαμβος των εκπομπών μαγειρικής. Σου λέει ο άλλος: Αντί να συγχίζομαι παρακολουθώντας αυτά που μαγειρεύουν για μένα οι πολιτικοί, μη μπορώντας να αντιδράσω, ας παρακολουθήσω καλύτερα πως φτιάχνεται ο λαγός στιφάδο... +/- Δείτε τη συνέχεια

Χθες, Σάββατο, 3 Ιανουαρίου, οι ενημερωτικές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης έδειξαν πως, όταν θέλουν, μπορούν να κάνουν αληθινή δημοσιογραφία. Σοβαρή, ερευνητική, αποκαλυπτική, χωρίς στρογγυλέματα και συμβιβασμούς. Αναφέρομαι στην πρωινή εκπομπή του Σπύρου Χαριτάτου, στον ALPHA, και ειδικότερα στο κομμάτι που ασχολήθηκε με την ναυτική τραγωδία του Norman Atlantic. Στο στούντιο ήταν καλεσμένοι ιπτάμενοι και μηχανικοί των ελικοπτέρων διάσωσης και δυο επιβάτες του πλοίου, που δεν χόρταινες να τους ακούς να μιλάνε!

Η Ράνια και ο Γιάννης, από την Αμοργό, βίωσαν τη μεγαλύτερη περιπέτεια που θα μπορούσε να βιώσει άνθρωπος. Για ώρες δεν γνώριζαν αν θα βγουν ζωντανοί ή νεκροί από την κόλαση του Norman Atlantic. Θα είχαν κάθε δίκιο να είναι ακραίοι, δραματικοί και υπερβολικοί –όπως η πλειοψηφία των νεοελλήνων- στο λόγο τους και στις περιγραφές τους. Θα μπορούσαν ακόμη και να μιλήσουν με υπερηφάνεια για το ρόλο που έπαιξαν ώστε να σωθούν άνθρωποι. Γιατί έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο, χάρη στην ψυχραιμία τους και στη γνώση της ιταλικής γλώσσας.

Τίποτε από όλα αυτά δεν έκαναν η Ράνια και ο Γιάννης. Με απίστευτη ψυχραιμία και άριστα ελληνικά περιέγραψαν την κατάσταση, μίλησαν για τη χαμένη τους ζωή δείχνοντας το κλειδί της καμπίνας που είχαν μαζί τους, μετέφεραν πολύτιμο οπτικό υλικό, δεν έβγαλαν άναρθρες κραυγές κατά των υπευθύνων, δεν ύψωσαν καν τον τόνο της φωνής τους. Έφτανε όμως να πουν δυο μόνο ατάκες («αν στη θέση της Ελλάδας ήταν η Αμερική, πιστεύει κανείς πως θα γινόνταν όλα αυτά;» και «ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, η ΑΝΕΚ και ο Βαρδινογιάννης...) για να δείξουν πως υπάρχει και η άλλη Ελλάδα: Η Ελλάδα που δεν διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Η Ελλάδα που δεν σκύβει το κεφάλι και δεν φοβάται...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Τι άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)