Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα μεταγραφικό ντελίριo

Ρίχνοντας μια ματιά στο χθεσινό πρωτοσέλιδο της Live, δεν είναι δυνατόν να μην πάθεις κάποιας μορφής ίλιγγο... Ο Ολυμπιακός αυτό το καλοκαίρι, πρόλαβε:
-Να αποκτήσει καμιά 20αριά παίκτες.
-Να πουλήσει ή να αφήσει ελεύθερους 16.
-Να προχωρήσει σε 14 δανεισμούς. Και, εντέλει, να έχει στο ρόστερ του 17 νέα πρόσωπα, συγκριτικά με την προηγούμενη σεζόν. Με τον τερματοφύλακα Ρομπέρτο, τον Τσόρι Ντομίνγκεζ, τον Μανιάτη και τον επανακάμψαντα Μήτρογλου να είναι οι μοναδικοί που θυμίζουν την περσινή ομάδα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Κανονικά θα έπρεπε ο φίλοι των πρωταθλητών να... πετάνε στον «έβδομο ουρανό», με τόσες μετεγγραφές. Έλα, όμως, που δεν συμβαίνει αυτό... Το μετεγγραφικό overdose μάλλον προβληματισμό προκάλεσε, παρά ενθουσιασμό. Κι είναι αρκετοί εκείνοι που άρχισαν να αναρωτιούνται μήπως η ομάδα δεν είναι, τελικά, μια νέα Πόρτο αλλά μια υπεραγορά από την οποία οι κάθε λογής μεγαλομάνατζερ διακινούν την πραμάτεια τους. Θα μου πείτε: Όταν κάθε χρόνο το έργο (πρωτάθλημα) έχει την ίδια πλοκή και το ίδιο τέλος, πώς θα διατηρηθεί το ενδιαφέρον του κόσμου αν δεν αλλάξει ο θίασος;

Τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα είναι αλήθεια πως κουράζουν. Ένας νέος θίασος, λοιπόν, μια καινούργια «ερμηνεία» από διαφορετικά πρόσωπα είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην προσπάθεια τόνωσης του ενδιαφέροντος του κόσμου. Αλλά τότε γιατί αυτός (ο κόσμος) προβληματίζεται; Τι είναι εκείνο που τον «χαλάει»; Μήπως ο φόβος για τον χρόνο προσαρμογής όλων αυτών των παικτών; Μήπως η ταχύτητα για το μοντάρισμα της ενδεκάδας; Καθώς, μάλιστα, το Τσάμπιονς Λιγκ έρχεται –μαζί και η Ατλέτικο, που είναι η πρώτη αντίπαλος του Ολυμπιακού, στο «Καραϊσκάκη». Ή, μήπως, «τρέχει» κάτι άλλο;

Δύσκολο να δοθούν απαντήσεις σε όλα αυτά. Βεβαίως, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος: Ποιος πρόεδρος θα μπορούσε να αρνηθεί τα σχεδόν 25 εκατομμύρια της Ρόμα και της Μπενφίκα για Μανωλά και Σάμαρη; Και πώς ήταν δυνατόν να μην καλυφθεί το κενό του Κάμπελ, για παράδειγμα, που πέρσι ήταν βασικό «εργαλείο» και φέτος ο Βενγκέρ δεν τον άφηνε με τίποτε στο λιμάνι; Περισσότερο ικανοποιημένοι θα ήταν οι φίλοι του Ολυμπιακού αν έμεναν στην ομάδα οι Μπονγκ, Γιαταμπαρέ, Βαλντέζ, Πέρεζ, Μασάδο, Σέποβιτς;

Οι περισσότεροι από τους οποίους, πέρσι, πέρασαν και δεν ακούμπησαν... Ή μήπως δεν θα έπρεπε να δοθεί ο Αβραάμ που είχε πρόβλημα με τον Μίτσελ, όπως αποδείχτηκε από τις δηλώσεις και τις τοποθετήσεις του. Οι απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα μάλλον δικαιώνουν απόλυτα τις κινήσεις του Βαγγέλη Μαρινάκη και των συνεργατών του...

Το φετινό μετεγγραφικό ντελίριο του Ολυμπιακού ίσως να είναι, τελικά, αποτέλεσμα συμπτώσεων και συγκυριών. Και όχι το ξεκίνημα μιας νέας φιλοσοφίας, του τύπου «όλα τα αγοράζω, όλα τα πουλάω» (κατά το «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω»). Τις απορίες που δημιούργησε αυτό το ντελίριο είναι βέβαιο πως μόνο ο χρόνος μπορεί να τις λύσει...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Τετάρτης)