Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Σαν να σταμάτησε ο πλανήτης…

Η Ελλάδα χθες ξύπνησε με βαρύ κεφάλι και για πολλούς με ένα χέρι που τους έσφιγγε στο στήθος. Μα για το ποδόσφαιρο; Ναι, για το ποδόσφαιρο! Που ώρες και φορές είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα παιχνίδι. Το πώς και το γιατί το «Εμείς» γίνεται ένα τεράστιο «Εγώ» (ή αντίστροφα) και η νίκη της Ομάδας μεταβάλλεται σε προσωπική επιτυχία, ενώ η ήττα περνάει σαν δική σου ανεπάρκεια, είναι κάτι που δεν έχει εξηγηθεί από καταβολής του αθλήματος.
Η ποδοσφαιρική Ελλάδα θα έπρεπε να αισθάνεται αυτό που είναι: νικήτρια. Αλλά νιώθει τη στυφάδα της μεγάλη χαμένης ευκαιρίας. Μπορεί και της μοναδικής στους αιώνες. Η Κόστα Ρίκα μετεωριζόταν στη άκρη του αποκλεισμού και δεν χρειαζόταν παρά ένα χέρι να την σπρώξει. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το χέρι σηκώθηκε πολλές φορές αλλά δεν έφτασε ως το σώμα που, το έβλεπες καθαρά, είχε εγκαταλειφθεί από τις δυνάμεις του. Οι ευκαιρίες πολλές. Τεράστιες! Ο Νάβας έβαλε μπροστά την τέχνη του. Την έμαθε καλά στην Πριμέρα, εκεί όπου έπαιξε μόνος του την Εσπανιόλ, την Οσασούνα, τη Σοσιέδαδ, έναν σωρό, και μαζί την παμμέγιστη Ατλέτικο. Τότε σταμάτησε Ντιέγκο Κόστα και Αλντερβάιρελντ, τώρα Μήτρογλου, Σαλπιγγίδη, Λάζαρο.

Θα θυμόμαστε πάντα όλα τα στραβά. Και εκείνο το ανοικτό πλάνο στην αντεπίθεση με πέντε δικούς μας, δυο δικούς τους – αξέχαστο! Καθώς ξεδιπλωνόμασταν απέμεναν λίγα δευτερόλεπτα για να τους καταπιούμε αμάσητους, αλλά τελικά τους αφήσαμε πάλι να λικνίζονται στο κενό.

 Δεν ξεχνιέται και το γκολ που δεχτήκαμε σε πλήρη ακινησία, με την μπάλα να κυλάει σε σλόου μόσιον. Τι φάση! Λες και κάποιος διέλυσε για δευτερόλεπτα το νευρικό σύστημα του Σωκράτη και του Ορέστη και έμειναν ακίνητοι. Σαν να μηδενίστηκε ο χρόνος, σαν να σταμάτησε στιγμιαία ο πλανήτης, σαν να ήταν όλα αυτό φωτογραφία στο κάδρο τού τοίχου – όχι μια ζωντανή στιγμή.

Και μείναμε στο τέλος αποσβολωμένοι να ψάχνουμε το πώς και το και το γιατί. Πικραμένοι γιατί δεν φτάσαμε στους οκτώ του Κόσμου! Αυτό και μόνο δείχνει ότι η Εθνική μεγάλωσε πολύ περισσότερο από την πίκρα μας. Έγινε απαιτητική και εμείς το ίδιο μαζί της.

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)