Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Μια καθημερινή αφηγηματική συντροφιά

Αυτές τις μέρες, μόλις προχθές, τελείωσα την αφήγηση του μπαμπά σου στο «Παραμύθι της Ζωής μου». Το διάβαζα αργά. Μερικές σελίδες κάθε βράδυ στο κρεβάτι πριν με πάρει ο ύπνος. Ήταν συντροφιά! Τον έφερνα στο μυαλό μου και είχα την (ψευδ)αίσθηση ότι μου μιλούσε ο ίδιος. Με τον γνωστό ήρεμο τρόπο του και την ευθύτητά του να λέει ό,τι ακριβώς σκέφτεται χωρίς φτιασίδια. Τελείωσε το βιβλίο και έχασα τον βραδινό μου αφηγητή. Είναι ένα κενό... Γενικώς αυτοί που φεύγουν, οι αγαπημένοι, αφήνουν μεγαλύτερα κενά από τον χώρο που καταλάμβαναν όταν ήταν ανάμεσά μας. Χωρίς συχνά να καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλος και πόσο ζωογόνος ήταν αυτός ο χώρος.

Δ.Β.

Σχόλιο σε ανάρτηση της φίλης Ζωής Ρηγοπούλου με το οποίο μας θύμιζε ότι σαν σημερα εφυγε από τον κόσμο των ζώντων ο Κώστας Ρηγόπουλος. Έγραφε η Ζωή: «Πριν 13 χρόνια σαν σήμερα ο μπαμπάς μου πέρασε απ' την άλλη μεριά και μ'άφησε να αναρωτιέμαι πού πάνε τόσες σκέψεις και τόσα συναισθήματα όταν χάνεται αυτός που τα κουβαλάει».