Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Και οι «υγιείς» θα αυτοκαταστραφούν

ΔΕΝ ΕΧΩ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΑΔΥΝΑΤΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙ ΟΣΑ ΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΓΥΡΩ ΜΟΥ

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ 

Άκουσα τα νέα περί ανεργίας. 27 κόμμα κάτι φέτος, από 24 κόμμα κάτι πέρυσι τέτοια εποχή. Διαβάζω για την εργασιακή αναρχία και μοιράζομαι τη διαπίστωση ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον employee driven αλλά employer driven αγορά. Αυτό το τελευταίο δεν χρειάζεται να το συζητήσω, το ζω κιόλας, όπως οι πάντες, στο πετσί μου. Αυτό, όμως, σκέφτομαι παράλληλα, συμβαίνει σε μια αγορά στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία των εργοδοτών απαξιώνει παραδοσιακά τους υπαλλήλους, τους θεωρεί αναλώσιμους και πιστεύει ότι «η δουλειά μπορεί να γίνει και χωρίς αυτούς». Με λίγα λόγια, ακόμα και τις προηγούμενες εποχές, απλώς τους ανεχόταν. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αυτό που βλέπω εγώ ως συνέπεια σε πάμπολλες περιπτώσεις είναι η κάθετη πτώση της παραγωγικότητας, η πλήρης αδυναμία σωστής εκτίμησης και εκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού και η απλή εμμονική προσήλωση των εργοδοτών στο πώς θα ξεζουμίσουν καλύτερα «αυτά τα λαμόγια που (όποτε και αν γουστάρουν) πληρώνουν». Παίρνουν το αίμα τους πίσω.

Ένα πράγμα θέλω να πω μ' όλα αυτά: ότι η πλήρης διατάραξη των εργασιακών σχέσεων και το αναποδογύρισμα των σχετικών κανόνων ως ίσχυαν, ήλθε να αποτελειώσει μια αγορά στην οποία οι σχέσεις εργοδοτών και υπαλλήλων δεν ήταν ποτέ σωστά οριοθετημένες και "τακτοποιημένες" στα μυαλά και των δύο και κυρίως των πρώτων. Ίσως σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί πιο ομαλά.

 Δεν έχω υπάρξει ποτέ εργοδότης είναι η αλήθεια, αλλά αδυνατώ να φανταστώ τον εαυτό μου να λέει και να πράττει όσα ακούω και βλέπω γύρω μου τον τελευταίο καιρό. Πάντα υπέθετα ότι οποιοσδήποτε θέλει να στήσει μια δουλειά και να προσλάβει ανθρώπους, οφείλει να έχει στο μυαλό του κατ' αρχήν το ratio, την αναλογία κόστους-αποδοτικότητας και κατά δεύτερον το γεγονός ότι οι υπάλληλοί του είναι τα πιο σημαντικά "εργαλεία" της επιχείρησής του. Φοβάμαι πάντως ότι με αυτήν την τακτική θα υπάρξουν -αν δεν υπάρχουν ήδη- και πολλές "υγιείς" επιχειρήσεις, απ' αυτές που αντέχουν οικονομικά, οι οποίες θα αυτοκαταστραφούν λόγω της στρεβλής αυτής αντίληψης.

Κοντολογίς βαρέθηκα να βλέπω πίσω από ταμεία, γκισέ και γραφεία ανθρώπους που δεν είναι απλώς υπερ-δουλεμένοι και κακο-πληρωμένοι, αλλά και τρομοκρατημένοι, υποτιμημένοι, υποβαθμισμένοι και στο τέλος της ημέρας σε πλήρη αδυναμία να αποδώσουν έστω και ένα fraction των δυνατοτήτων τους.

Επιμύθιο δεν έχει, όπως και τίποτα άλλωστε σ' αυτόν τον γενναίο νέο κόσμο.