Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Αυτή η πρόκριση δεν χανόταν με τίποτα!

H ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ

 Όλε! Όλε! Όλε! Αυτή η πρόκριση δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί με τίποτε! Για χίλιους και δυο λόγους: Επειδή η ελληνική ομάδα ήταν καλύτερη, επειδή οι αντίπαλοί μας δεν έκαναν ούτε μια φάση στην περιοχή του Καρνέζη, επειδή χρειάστηκε «το αυτογκόλ της χρονιάς» για να αναθαρρήσουν κάπως, επειδή δεν είχαν ούτε το ταλέντο ούτε την ψυχή των «ατσίδων με τα μπλε». Που, για μια ακόμη φορά, έκαναν τους Έλληνες, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, να φουσκώσουν από υπερηφάνεια! Και να αποδράσουν για λίγο από την μίζερη καθημερινότητα των μνημονίων, του Τόμσεν και του Στουρνάρα... +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Φερνάντο Σάντος είχε «διαβάσει» και πάλι άριστα το παιχνίδι. Προτίμησε τον Καραγκούνη στο ξεκίνημα, καθώς περίμενε πίεση στα πρώτα λεπτά και πόνταρε στην εμπειρία του αρχηγού. Αποδείχτηκε πως η σκέψη του ήταν απόλυτα σωστή. Άλλωστε ο αρχηγός ήταν εκείνος που «έβγαλε» τον Μήτρογλου «φάτσα» με τον αντίπαλο γκολκίπερ για το 0-1. Σιγά που θα έχανε τέτοια ευκαιρία ο Μητρογκόλ! Αυτό ήταν... Με το που «βρόντηξε» το ελληνικό «κανόνι», η «καυτή» ατμόσφαιρα της εξέδρας, έγινε μεμιάς ατμόσφαιρα... σαλονιού. Πλέον οι Έλληνες φίλαθλοι ήταν εκείνοι που ακούγονταν στο γήπεδο να τραγουδούν «στο Ρίο θα φωνάξουμε Ελλάδα σ΄ αγαπώ» και να ξελαρυγγιάζονται με τα «Ελλάς, Ελλάς» να διαπερνούν την οθόνη και να φτάνουν στις καρδιές κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας.

Οι Ρουμάνοι τα έχασαν. Η ελληνική ομάδα κέρδισε μέτρα στο γήπεδο, έλεγξε τον ρυθμό και δεν ένιωσε ούτε μια στιγμή να απειλείται μέχρι που ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του ημιχρόνου. Πλέον το Ρίο απείχε μόλις 45 λεπτά... Η άτυχη στιγμή του Τοροσίδη που «πέτυχε» πολύ νωρίς, στο δεύτερο ημίχρονο, αυτογκόλ για... όσκαρ, δημιούργησε έναν μικροπανικό για λίγα λεπτά στην αμυντική λειτουργία της ελληνικής ομάδας. Οι Ρουμάνοι αναθάρρησαν, πίεσαν, αλλά και πάλι μεγάλη ευκαιρία δεν έκαναν. Και παρότι οι ατυχίες συνεχίστηκαν με τις υποχρεωτικές αλλαγές των Τοροσίδη και Σιόβα, η εθνική δεν ένιωσε ούτε στιγμή να απειλείται.

Με έναν Χολέμπας να κάνει απίθανο παιχνίδι, με τον Σωκράτη να έχει «εξαφανίσει» τον Μαρικά, με τον Τζιόλη και το Μανιάτη να «καταπίνουν» χιλιόμετρα, με τον Σαλπιγγίδη τέλειο στα αμυντικά του καθήκοντα, με τον Σαμαρά να κρατά μπάλα και να σπάει τα νεύρα των Ρουμάνων και τον Καρνέζη πάντα σε ετοιμότητα, δεν υπήρχε περίπτωση να κινδυνέψει αυτή η ομάδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάρει αυτή το εισιτήριο για τη μεγάλη γιορτή του καλοκαιριού, στη Βραζιλία. Το τελευταίο σφύριγμα του ρέφερι από τη Σερβία, δεν σφράγισε απλώς μια πολύ μεγάλη και πολύ δίκαιη πρόκριση. Δεν επικύρωσε μόνο την 3η συμμετοχή της εθνικής ομάδας σε τελική φάση Μουντιάλ. Έστειλε παντού το μήνυμα πως υπάρχει και η υπερήφανη Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν σκύβει το κεφάλι, που δεν υποτάσσεται, που επιμένει. Παιδιά, Φερνάντο, σας ευχαριστούμε!

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)