Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Το πρωτάθλημα του Ενός...

... ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ-ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ. Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΤΕΡΑΤΩΔΩΣ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΤΣΑΜΠΟΝΣ ΛΙΓΚ ΚΑΙ Η ΣΚΟΥΡΙΑ

«Η Ελλάδα έχει πρωταθλητή πριν καπνίσουν οι καμινάδες στα τζάκια, πριν ηχήσουν οι καυστήρες στα λεβητοστάσια. Καλό αυτό; Για τους φίλους του Ολυμπιακού και τη χαρά τους (γι’ αυτό το γλέντι που νιώθουν μέσα τους και βλέπουν γύρω τους) είναι καλό. Για το ελληνικό ποδόσφαιρο πανάσχημο! Ο χειμώνας της μπάλας στην Ελλάδα έχει αρχίσει από καιρό και τώρα είναι στο φόρτε του». 

Αρχίζω αναδημοσιεύοντας το τελείωμα του χθεσινού άρθρου μου για να πιάσω το νήμα και να συνεχίσω. Να πω και άλλα για το πρωτάθλημα του Ενός. Μια διοργάνωση-βομβαρδισμένο τοπίο. Περνάει κάθε τόσο το κόκκινο υπερηχητικό και το κάνει χωράφι. Ένας σύλλογος τόλμησε να έχει λεφτά, να διαθέτει στοιχειωδώς ακριβό ρόστερ, να φέρει γκλαμουράτο προπονητή, να έχει αφεντικό με παχύ πορτοφόλι, και το βράδυ τη Κυριακής τον ισοπέδωσε για την ασέβειά του. Άκου συνδιεκδικητής! +/- Δείτε τη συνέχεια

Το γράφαμε και πριν από λίγο καιρό. Οι Ολυμπιακοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι οπαδοί της Ελλάδας. Τώρα θα προσθέσω: του κόσμου ολόκληρου! Ο Μίτσελ απέδωσε αυτό το συναίσθημα με μια φράση ανάγλυφη, τρισδιάστατη. Δήλωσε ότι διασκεδάζει σαν να είναι στα μπουζούκια. Τα είπε όλα! Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει γίνει μπουζοκομάγαζο. Και στην πίστα χορεύει πάντα Ένας. Ο ίδιος Ένας. Οι άλλοι γρατζουνάμε το μπουζούκι και νομίζουν πως παίζουν μουσική. Και κάποιοι κρατάνε τον ρυθμό με παλαμάκια…

Ο Ολυμπιακός γίνεται τερατωδώς δυνατός για τα ελληνικά δεδομένα γιατί εδώ και πολλές πενταετίες τρέφεται με το χρυσάφι τού Τσάμπιονς Λιγκ την ίδια ώρα που οι άλλοι τρώνε σκουριά με την κουτάλα τής σούπας. Ο Ολυμπιακός δεν χωράει σε αυτή τη διοργάνωση. Του είναι σαν το παλιό γαμπριάτικο. Κοντά μανίκια, στενός καβάλος και ξεραμένη πιτυρίδα στο γιακά. Να του βρούμε άλλο πρωτάθλημα; Δεν γίνεται.
Αναγκαστικά μένει στο πρωτάθλημα-προπονητήριο. Για να κάνει την προθέρμανσή του και να κρατιέται ζεστός ως τις επόμενες φιέστες. Που είναι πια κάτι σαν γενέθλια: κάθε χρονιά δεν αλλάζουν, πάντα τα ίδια και πάντα στον Ταύρο ή στους Διδύμους. Στον Μάιο των πανηγυρισμών.

Αυτά, αλλά κάποια στιγμή θα επανέλθουμε...

Διονύσης Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην καθημερινή στήλη «Εδώ που τα λέμε», στη «Live Sport»)