Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Απάντηση σε ένα παράπονο...

Ο συνάδελφος, φίλος (και στα πρώτα δημοσιογραφικά του χρόνια "μαθητής" στην Αθλητική Ηχώ) όλο και περισσότερο μεγαλώνει και κάνει πιο δραστήριο το «aioniapistos» του. ΜΕ αφορμή μια συλλεκτική έκδοση που συνόδευσε την διαδικτυακή του δουλειά, εξέφρασε κάποιο παράπονο στο facebook. Δεν συμφωνήσαμε μαζί του και του απαντήσαμε με το κείμενο που ακολουθεί:

«Μπορεί και να είσαι άδικος. Μπορεί, δεν είμαι βέβαιος. Την (όποια) κακία το σινάφι μας – το κάθε σινάφι – δεν τη δείχνει με τη σιωπή. Μπορούσες να είχες πάρει χίλια συχαρίκια και τα μισά να ήταν με μάσκα-χαμόγελο. Προφανώς το "ούτε ένα συναδελφικό μπράβο" για τη δουλειά σου να είναι τυχαίο. Δεν σε μειώνει. Τα ωραία λόγια (τα ψεύτικα, τα μεγάλα) να φοβάσαι. Ξέρω εγώ. Όχι μόνο εγώ – όλοι μας τα ξέρουμε. Ευτυχώς τόσα χρόνια στην πιάτσα μάθαμε να ξεχωρίζουμε τους γραμματείς, τους υποκριτές και τους φαρισαίους. Μάθαμε να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις, τις κρίσεις, τις επικρίσεις και τις κολακείες. Όπως μάθαμε να διαβάζουμε πίσω από τα τείχη της ανωνυμίας που επιτίθεται με κακοήθεια. Μην ερμηνεύεις τη σιωπή σαν επιθετική πράξη. Άλλωστε πέφτουν σαν το χαλάζι οι εκδόσεις, τα κείμενα, τα άρθρα, τα αφιερώματα. Και όλοι διεκδικούμε μερίδιο στην αναγνωσιμότητα. Μάχη για να την κερδίσεις ακόμα και από δημοσιογραφικό κοινό. Κατά τα άλλα χαίρομαι με τον τρόπο, το μεράκι και το πάθος (γι’ αυτό και το παράπονό σου) με το οποίο δουλεύεις για το aioniapistos.gr. Είναι ο ίδιος τρόπος, μεράκι και πάθος που είχες πάντα. Γι’ αυτό όσο περνάει ο καιρός ο κύκλος του «ainios» θα μεγαλώνει. Να είσαι δυνατός! 

 (Επίτρεψέ μου και μια συμβουλή για την πολύ καλή δουλειά σου. Τη δίνω με το θάρρος που παίρνω από την ενεργή ενασχόλησή μου με την ηλεκτρονική διαδικτυακή δημοσιογραφία για πέντε χρόνια – αν και δεν νομίζω ότι έχεις ανάγκη από συμβουλές: ανανέωνε το editorial σου πιο συχνά. Μάλλον δεν το είπα σωστά: ανανέωνέ το καθημερινά!)» 

Δ.Β.