Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Η τελευταία ευγενική «κραυγή» τού Ηλία Μπαζίνα

Βραδάκι Πέμπτης στα γραφεία τής Live Sport η συζήτηση περί των πάντων της εφημερίδας. Η ομήγυρης: Αντώνης Φουντής, Γιάννης Μηνδρινός κι εγώ. Ο λόγος για κάποιες εκκρεμότητες, για ορισμένες ιδέες, για μερικές νέες στήλες, για ένα κενό που πρόκειται να αφήσει νεαρός συνάδελφος αναζητώντας το επαγγελματικό του μέλλον στο εξωτερικό και…

…Και για τον Ηλία Μπαζίνα που «δεν πάει καλά, το πρόβλημά του μεγαλώνει, φοβάμαι», είπε ανήσυχος ο Αντώνης. Τι πάει να πει δεν πάει καλά; Σήμερα τον διάβαζα στην τελευταία μας σελίδα. Σήμερα έγραφε ειρωνικά στον τίτλο του «Αι πυντζάμαι δια τσι ασθενείς πλέον χρεούσθαι». Σήμερα μιλούσε για την προσπάθειά του «να αποβάλω τη θλίψη που με καταλαμβάνει» επειδή φεύγει ένα ακόμα καλοκαίρι. Ήταν ένα άρθρο-αμάλγαμα, ένα κράμα από συναισθήματα, χιούμορ καταγγελίες και κραυγές – ευγενικές, ήρεμες, αλλά που σπρώχνουν το καρφί ως το κόκαλο ενός συστήματος που παράγει ασθενείς, κατασκευάζει κινδύνους και εκχύει πόνους. +/- Δείτε τη συνέχεια


«Το σύστημα υγείας», έγραφε, «ασχολείται με λέξεις και σφραγίδες, σου στέλνουν τραπεζίτες που συστήνονται ως κοινωνικοί λειτουργοί για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα παραλείψεις να πληρώσεις νοσηλευτικά κρεβάτια με μανιβέλα, που τρίζουν, και ενοικιαστές καρεκλών και πυτζαμών κοινωνικού στρώματος».

Και στον επίλογο του άρθρου του άρθρου λέξεις-δηλητήριο: «Κύριοι επί των επάλξεων θα έρθει η ώρα που θα φερθούν και σε εσάς σαν ζώα, διότι απλά δεν ξέρουν αλλιώς». 

Μέσα σε αυτόν τον συγκρατημένο, τον λεπτά εκδηλωμένο σπαραγμό, διάβασα για προτελευταία φορά τον Ηλία Μπαζίνα (η τελευταία ήταν στο άρθρο της Παρασκευής). Μια πένα σπάνιας συγγραφικής ωραιότητας, ενός ανθρώπου με μυαλό απ’ εδώ ως την στρατόσφαιρα. Άριστος γνώστης των θεμάτων του – αθλητικών, πολιτικών, κοινωνικών, ιστορικών – έφτιαχνε μικρούς δημοσιογραφικούς καταρράκτες γλωσσικής καλαισθησίας και πλατιάς γνώσης.

Τον διάβαζα από την εποχή που έγραφε στην πρώτη σελίδα του «Φιλάθλου» ως «Ηλίας Γ.» μέχρι τις ακροτελεύτιες αράδες της ζωής του στην τελευταία σελίδα τής Live Sport. Την οποία τιμούσε και κοσμούσε με την πένα και το πνεύμα του.

Διονύσης Βραϊμάκης 

(Το άρθρο θα δημοσιευτεί στη Live Sport, αύριο, στο φύλλο του Σαββάτου, μαζί με μεγάλο αφιέρωμα για τον Ηλία Μπαζίνα. Ο οποίος μια μέρα πριν έγραφε: «Δεν έφτασα 73 ετών ούτε για να το εγκαταλείψω ούτε για να με εγκαταλείψει». Και μιλούσε για το φιλότιμο που είχε - κάποτε - η χώρα που μεγάλωσε...)

5 σχόλια:

  1. Έχω στα χέρια μου το σημερινό φύλλο, με το κομμάτι σου για τη "λελογισμένη" είσοδο των γερμανικών ΜΑΤ στη θύρα των φανατικών της Σάλκε και τη (θεωρητική) σύγκριση με την "4" ή άλλη ανάλογη θύρα ελληνικής ομάδας. Είδα και την τελευταία σελίδα με το post mortem κείμενο του κ. Μπαζίνα (κι ας λέει ο δημοσιογραφικός κανόνας ότι δεν αποκαλούμε "κύριο" το νεκρό), που τον ήξερα φυσικά από το "Φίλαθλο", αρχικά ως "Ηλία Γ." και μετά με τ΄ όνομά του. Θυμάμαι που έγραφε ότι εξέλιπαν οι λόγοι που υπέγραφε στην αρχή ως Ηλίας Γ. και άρχισε να βάζει το ονοματεπώνυμό του. Ακόμα, θυμάμαι σαν τώρα το άρθρο του που έλεγε ότι ο καλύτερος Παναθηναϊκός που θυμόταν ήταν ο Παναθηναϊκός των πρώτων χρόνων της Εθνικής Κατηγορίας. Λύπη για το θάνατο του καλού δημοσιογράφου, του καταρτισμένου πολυ-φιλάθλου, του υποστηρικτή (και όχι οπαδού) του Ολυμπιακού (αν δεν κάνω λάθος). Περιμένω πώς και πώς το αυριανό φύλλο με το αφιέρωμα. Θα το πάρω στην εξοχή, γιατί φεύγω σε δυο ώρες και θα είμαι για δέκα μέρες σε τόπο δίχως διαδίκτυο.

    Έρρωσο φίλε, τα λέμε.

    Δημήτρης Φύσσας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ευχαριστώ, Δημήτρη. Και να περάσεις καλά (σίγουρα ήσυχος) στον "τόπο δίχως διαδίκτυο". Ασφαλώς θα είναι ένας "άλλος" κόσμος! Ήρεμος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ασφαλώς ο μακαρίτης έδειχνε -και, προφανώς, ήταν- συγκροτημένος κι ευρυμαθής άνθρωπος (ασχέτως αν δεν υπήρξα ποτέ φανατικός αναγνώστης του -δεν έχει σημασία τι δεν μου καθόταν καλά στα κείμενά του). Επίσης, παρά το γεγονός ότι δεν τον είχα γνωρίσει ποτέ προσωπικά, τα γραπτά του και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του έβγαζαν αναμφίβολα ένα ήθος. Σε κάθε περίπτωση δεν ήταν ένας του συρμού, ήταν ένας ξεχωριστός ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ. Τακτικός αρθρογράφος, όμως, μπορεί σε μία εφημερίδα να είναι και κάποιος μη δημοσιογράφος. Πολλά τα παραδείγματα. Ενίσταμαι, λοιπόν, γι' αυτό που κατά κόρον αναπαρήχθη στα social media (και όχι στο συγκεκριμένο κείμενο, απλώς δράττομαι της ευκαιρίας) για τον Ηλία Μπαζίνα: «Δάσκαλος της δημοσιογραφίας». Κατ' αρχήν, δεν μου αρέσει ο όρος. Και πομπώδης και ελαφρώς παραπλανητικός. Όποιοι δεν έχουν επαγγελματική σχέση με τον Τύπο, και είναι πολλοί, ίσως νομίζουν ότι στις εφημερίδες συντελείται κάποια συστηματική ακαδημαϊκού τύπου διαδικασία. Τέλος πάντων, ας το αφήσουμε αυτό. Είναι οξύμωρο ν' αποκαλείται δάσκαλος της δημοσιογράφος ένας άνθρωπος, που -και ο ίδιος νομίζω ότι δεν θα το αρνιόταν- δεν ήταν δημοσιογράφος, όση κουβέντα και αν σηκώνει το τι εστί δημοσιογράφος. Αν δεν κάνω λάθος, ουδέποτε είχε ενεργή σχέση με την καθημερινή πολυεπίπεδη εκδοτική διεργασία. Με την αντικειμενική - τυπική έννοια, έστω, δεν ήταν δημοσιογράφος (δικηγόρος ήταν και, απίθανο να κάνω λάθος, δεν ήταν μέλος κάποιας δημοσιογραφικής ένωσης)*. Και όπως έγραψε και ο φίλος Μ.Γ. στο facebook, ζήτημα είναι αν όλοι αυτοί θρήνησαν στο ίντερνετ για το θάνατό του είχαν διαβάσει έστω ένα άρθρο...
    * Για να μην υπάρχει υπόνοια επαγγελματικού σοβινισμού, εννοείται πως το να είναι κάποιος δημοσιογράφος δεν τον καθιστά ανώτερο ως οντότητα από το να είναι Ηλίας Μπαζίνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ με την ένστασή σου για την εύκολη απόδοση του ευσήμου "δάσκαλος της δημοσιογραφίας". Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Η. Μπαζίνα, αλλά γενικότερα πολλούς δημοσιογράφους που χαρακτηρίζονται έτσι. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα ο όρος αποκτά ελαφρότητα, μοιάζει με δούλεμα. Και από εύσημο γίνεται... κακόσημο.

      Διαγραφή
  4. Ούτε δάσκαλος ήταν ούτε τίποτε. Ένας συμπαθέστατος, αξιοπρεπής και ζεστός άνθρωπος ήταν. Που είχε, ασφαλώς διαβάσει αρκετά. Και τα κείμενά του δεν είχαν στυλ - ύφος δηλαδή. Εκτός του ότι ήταν στομφώδη και παλαιομοδίτικά. Πολλές υπερβολές ακούγονται - από όλους και για όλους. Υπερβολικοί στον (μετά θάνατον) έπαινο, υπερβολικοί και στην κριτική είμαστε ως λαός. Άκου "δάσκαλος"... Τι δάσκαλος να είναι κάποιος που μετά το λουκέτο στον Φίλαθλο μένει ουσιαστικά άνεργος. Κατά τα άλλα, μέσα στη γενική μετριότητα του ελληνικού Τύπου, ο κυρ-Ηλίας ήταν μια κάποια λύσις.

    http://retardare.blogspot.gr/2013/08/blog-post_24.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή