Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Ο Πάμπλο, oι κρυφοολυμπιακοί Παοκτσήδες και ο πιστός Zagor...

«(...) Δεν μπορώ να θυμηθώ ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ που να αγαπήθηκε περισσότερο από τον Πάμπλο. Ακόμα και ο Κούδας, είχε πάντα επάνω του το «στίγμα» της φυγής στον Ολυμπιακό. Με τον Πάμπλο ήταν αλλιώς. Τεράστια ποδοσφαιρική αξία, μερικά Αριστερά κλισέ και ένας τσαμπουκάς που έκανε το Παόκι της 4 να μετενσαρκώνεται στο κορμί του Ουρουγουανού. Ο Πάμπλο δεν αγαπήθηκε για την αγωνιστική του επίδοση. Λατρεύτηκε επειδή ήταν copy-paste η φαντασίωση του μέσου οπαδού: παικταράς που δεν μασάει, έτοιμος να παίξει ξύλο και να μαζέψει ξένα πόδια, κοιτάζοντας σεληνιασμένος το σήμα της ομάδας στη φανέλα που φοράει. Δεν νομίζω να ταίριαζε σε άλλη ομάδα περισσότερο από ό,τι στον ΠΑΟΚ. Τίμησε και τη φανέλα και τον κόσμο που τον αγάπησε. Έγινε σύνθημα. Και δάκρυ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το γκολ που πέτυχε αμέσως μετά την κηδεία της μητέρας του; Αυτό είναι το βλέμμα που θα θυμάμαι πάντα, όχι την αγριάδα του θεριού(...). Διαβάστε ολόκληρο το πολύ ωραίο άρθρο που βρήκαμε (ανα)δημοσιευμένο στο Zoornalistas.