Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Διαδίκτυο, καλός αγωγός της αφέλειας

ΤΑ... ΝΑΡΚΩΜΕΝΑ ΜΩΡΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΖΗΤΙΑΝΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ «ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ» ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ADSL

Το διαδίκτυο έχει γίνει το ορμητήριο του ανώνυμου που αμολάει κάτι και γίνεται θέσφατο: χειροκροτείται, προκαλεί οργή, αναπαράγεται – κι άντε μετά να το μαζέψεις. Το κείμενο που διέτρεξε τις ADSL γραμμές χθες με μεγάλες ταχύτητες μπορεί να είναι αληθινό. Αναφέρεται στα μωρά που κρατούν ακίνητα στην αγκαλιά τους οι ζητιάνες, βυθισμένα, όπως λέει η καταγγελία, στη νάρκη από… βότκα και ναρκωτικά (αν δεν είναι νεκρά)! Πράγματι, η εικόνα τού συνεχώς κοιμώμενου παιδιού στα χέρια γυναίκας που ζητιανεύει είναι συχνή – την έχουμε εμπεδώσει. Ίσως να συμβαίνει αυτό που περιγράφεται στο, ας πούμε, πρωτόλειο ρεπορτάζ. Όμως υπάρχει το ερώτημα: αν το κείμενο δεν αναφέρεται σε αληθινά περιστατικά αλλά είναι αληθοφανές παραμυθάκι, ποιος ή ποιοι το σκάρωσαν και γιατί; +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεν μου φαίνεται τόσο παράξενο που ο συντάκτης του δεν εμφανίζεται με όνομα ή ψευδώνυμο. Είναι κανόνας στο διαδίκτυο η ανωνυμία ή το nick που για τον… αέρα τού ίντερνετ ισοδυναμεί με υπογραφή φερεγγυότητας!  Παράξενο είναι ότι άφησε το κείμενό του να παρασύρεται στα νερά τού διαδικτυακού ρεύματος χωρίς να αναφέρεται το Μέσο στο οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε: εφημερίδα, σάιτ, μπλογκ. Γιατί ο συντάκτης μιλάει για επίδειξη κάποια στιγμή τής δημοσιογραφικής του ταυτότητας – άρα είναι του χώρου μας, όχι ο πρώτος περαστικός στο facebook.

Κι ακόμα παράξενο είναι ότι κάποιες επαναλαμβανόμενες πληροφορίες για βίλες και πισίνες (σαν να τις είδε με τα μάτια του) παραπέμπουν σε τουρκική σαπουνόπερα. Χώρια ο περίεργος… ρομανικής καταγωγής πληροφοριοδότης, ο χαρακτηριζόμενος και ως «αστείος ανθρωπάκος», με τα «μικρά κατάμαυρα ματάκια» (τι περιγραφή!) με τον οποίο ήρθε «σε επικοινωνία την επόμενη μέρα» και ο οποίος «είναι περήφανος ιδιοκτήτης μιας έπαυλης με -ποιος ξέρει πόσα- δωμάτια και μπαλκόνια». (Αυτό το «ποιος ξέρει πόσα δωμάτια και μπαλκόνια» σαν να είναι αντιγεγραμμένο από λαϊκό ανάγνωσμα του ΄50).

Συνεπώς ο συντάκτης ξεκίνησε κάτι σαν έρευνα. Δηλαδή την «επόμενη μέρα» έψαξε να βρει τον «παλιό γνωστό, ρομανικής καταγωγής», με τις βίλες των άπειρων δωματίων, αλλά δεν συνέχισε την έρευνά του. Αξιοθαύμαστο το πώς δένουν όλα αυτά για συνάντηση με τον Ρομά-γνώστη τού υποκόσμου, τις πληροφορίες κλπ. Σαν κομμάτια παζλ από μυθιστόρημα του Τζέιμς Ελρόι. 

Καταπληκτική, συγγραφικά, και η εικόνα της «πηγής» τη στιγμή που ξερνάει τις αλήθειες της: «Ο “φίλος” μου ο Ρομά, πολύ φυσικά και με κανένα δισταγμό (σαν να μου έλεγε για τον καιρό) απάντησε στην ερώτησή μου». («Σαν να μου έλεγε για τον καιρό» - τι σχήμα λόγου!)

Το ξαναλέω: πιθανόν κάτι τρέχει με όλα εκείνα τα μωρά της ζητιανιάς. Άλλο αυτό κι άλλο να μένουμε αποσβολωμένοι από την «καταγγελία». Και την ίδια ώρα που τα θαυμαστικά κρέμονται σαν σάλια γέρου από το στόμα μας, ο συντάκτης (ή ευφάνταστος σεναριογράφος) να σπάει πλάκα από την απήχηση που είχε το κείμενό του σε ένα μέσο-καλό αγωγό τής αφέλειας.

** Διαβάστε εδώ την ανώνυμη καταγγελία του δημοσιογράφου ή «δημοσιογράφου» που κυκλοφορεί στο ίντερνετ.