Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Φτωχοί γιατροί στην εποχή τού Ρέμου

Πριν από λίγα χρόνια είχα κάνει αίτηση για να μπει η μικρή μου στον δημοτικό παιδικό σταθμό της περιοχής μου. Τα κριτήρια ήταν, βασικά, εισοδηματικά. Όμως επειδή τα Βριλήσσια ήταν τότε μια περιοχή που κυρίως κατοικούταν από καλοζωισμένους αστούς, υπέθεσα ότι θα μας δεχτούν. Η απάντηση ήταν αρνητική. Όταν τελικά πήγα να δω τι έχει γίνει και να διαμαρτυρηθώ, πήρα την απάντηση της υπεύθυνης: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Μα κυρία μου βάσει φορολογικής δήλωσης είστε πολύ πάνω από αυτούς που εισάγαμε!» Ω ρε, λέω, είμαι πλούσια και δεν το ξέρω. Ξαναρωτάω λοιπόν, επειδή έτυχε να γνωρίζω και γονείς παιδιών που είχαν μπει, «μα τι λέτε; Εγώ εκτός του ότι ξέρω ανθρώπους που η αίτηση τους έγινε δεκτή, βλέπω εδώ απέξω μόνο Καγιέν και Τσερόκι…». Η απάντηση ήταν: «Αυτοί κυρία Αμερικάνου, είναι ως επί το πλείστον γιατροί που αν δείτε δηλώσεις τους θα βάλετε τα κλάματα και θα θελήσετε όχι να γράψετε το παιδί σας σε παιδικό σταθμό της χώρας αλλά να μεταναστεύσετε οικογενειακώς!». Τότε δεν είχα πολυπειστεί για το επιχείρημα, ούτε το είχα καταλάβει ακριβώς. Ήταν η εποχή που κανείς δεν ενοχλούταν από τίποτε, μόνο από το αν δεν έβρισκε τραπέζι στον Ρέμο!

Χριστίνα Αμερικάνου (από το fb)