Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Άνεργη κατά απεργών

Πρωί (προς μεσημέρι) Δευτέρας. Στον ραδιοσταθμό των απλήρωτων και των φεσωμένων, στον Φλας, φωνή γυναικός – ενζενίστικη και με ηχητική συχνότητα ραπτομηχανής – γαλιαντρίζει. Μιλάει με πάθος, με ελάχιστες εισπνοές και συνεχείς εκπνοές, για την απεργία στο μετρό. Μια από τις σπάνιες που έχει διάρκεια και πονάει. Αγανακτισμένη πολύ η απλήρωτη. Για την ταλαιπωρία του κόσμου. Για τη φορολογία που αυτή (η οιονεί άνεργη) υπόκειται προκειμένου να πληρώνονται αυτοί. Οι δημόσιοι. +/- Δείτε τη συνέχεια

Στους οποίους μπλέκει, άγνωστο πώς, και τους ταξιτζήδες του Λυμπερόπουλου. Μπερδεύτηκαν τα καλώδια στο μυαλό τής οργισμένης και έγιναν βραχυκυκλώματα. Γι’ αυτό άρχισε και την αριθμητική – μια ζωντανή αριθμομηχανή που αθροίζει.

Με την απεργία λέει, ένας εργαζόμενος αναγκάζεται να πάρει το αυτοκίνητό του (αν δεν έχει παραδώσει πινακίδες, θα της θυμίσω), να του στοιχίσει κάνα δεκάρικο η βενζίνη, να πληρώσει 10-15 ευρώ για παρκινγκ, να δώσει πιθανόν και για διόδια κάνα εφτάρι. Τα βγάζει σύνολο περίπου 25 ευρώ για μια «διαδρομή που θα του στοίχιζε 2.80», αποφαίνεται στην κατακλείδα. Ενώ αν δεν απεργούσαν οι κακομαθημένοι δημόσιοι, το μετρό θα γινόταν ενεργητικό. Θα άφηνε και κέρδη. Που τα έχει ανάγκη η χώρα, λέει. Όπως κέρδη έχει το αφεντικό της που τη φέσωσε – απλήρωτη κάνα επτάμηνο και βάλε. Και πρέπει να ζει, υποθέτω, είτε από τα έτοιμα είτε από τα χαρτζιλίκια του μπαμπά. Και μετά πάει στον (σχεδόν αυτοδιαχειριζόμενο) σταθμό των φεσωμένων και τα χώνει σε απεργούς. Η άνεργη σε απεργούς!

Πόσο καλοζωισμένη πρέπει να έχεις υπάρξει για να σκέφτεσαι, να λειτουργείς και να σχολιάζεις έτσι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου