Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

ΠΑΟ, η σφιγμένη γροθιά που παρέλυσε

ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Vs ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΕΝΔΟΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ. Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ  ΚΑΙ ΤΑ... ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ «ΣΠΕΙΡΟΥΝ» ΞΑΝΑ ΤΕΤΟΙΑ ΟΜΑΔΑ  

Χρόνια, μπορεί και δεκαετίες, ο Παναθηναϊκός έζησε κάτω από το κάλυμμα-τούλι μιας περιστασιακής ενότητας: της «ενότητας της γροθιάς». Ο βρασμός των αντιθέσεων γινόταν σε ολόκλειστη χύτρα και τα υπόγεια ρεύματα καλύπτονταν κατά καιρούς από την ακύμαντη επιφάνεια. Οι διαβεβαιώσεις για «ΕΝΑΝ, ενιαίο,  αδιαίρετο και μοναδικό Παναθηναϊκό» έρχονταν κατά καιρούς να ράνουν με πράσινη χρυσόσκονη πλαστικής ηρεμίας τα βλέφαρα των φίλων του Παναθηναϊκού.

Το Vs απέκτησε στον Παναθηναϊκό διαχρονικότητα και ουσία: Πανουργιάς Vs Μαντζεβελάκη, Ανανέωση Vs Μεντζεβελακικών, Δομάζος Vs Καμάρας, Παναθηναϊκό Νέα Vs Παναθηναϊκός Παλμός (ανανεωτική η μία, «παλαιοκομματική» η άλλη), Γιαννακόπουλος Vs Βαρδινογιάννης, Βαρδιννογιάννης Vs Βγενόπουλος, Γιαννακόπουλος Vs Πατέρας. Αυτό που αποκαλύφθηκε σήμερα είναι μοναδικό, πρωτόφαντο – μια νέα ανακάλυψη της ατομικής βόμβας που απειλεί να μετατρέψει τον μπασκετικό Παναθηναϊκό σε στάχτες μεγαλείου: Γιαννακόπουλος Vs Γιαννακόπουλος! Απίστευτο...

Με την Κρίση χάνονται παντού οι σταθερές τού ανθρώπου: δουλειά, σπίτι, σχέσεις, Υγεία, Πρόνοια, δικαιώματα, πρόσβαση στη Δικαιοσύνη, ασφάλεια. Φυσικά, μέσα σε αυτόν τον Αρμεγαδδώνα δεν είναι το τραγικότερο που έχασε ο Παναθηναϊκός τις σταθερές του: πρώτα ο ποδοσφαιρικός και τώρα ο μπασκετικός. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια των μικρών απολαύσεων του Έλληνα, μέσα στο χείμαρρο της καταστροφής των πραγματικών αναγκών που τον παρασέρνει. Αλλά… +/- Δείτε τη συνέχεια


Αλλά για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, που με τους Γιαννακόπουλους ζούσε μέσα σε κάψουλα ασφαλείας και ταξίδευε σε απίστευτους για την Ελλάδα γαλαξίες αστεράτων τίτλων, η σημερινή ανάδυση στην επιφάνεια μιας απρόοπτης ενδοοικογενειακής κόντρας, είναι πραγματική τραγωδία. Βαρδινογιάνηδες και Γιαννακόπουλοι – όσες κι αντιθέσεις κι αν υπάρχουν για τους πρώτους – ήταν βαθιά θεμέλια και για τους δύο πυλώνες της παναθηναϊκής οντότητας, δηλ. το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.

Και αν για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό άνοιξε στης Κρίσης τους καιρούς ένα αλεξίπτωτο που επιβράδυνε την ελεύθερη πτώση του, για τον μπασκετικό η πολύ πιθανή πλέον αποχώρηση της οικογένειας θα αποτελέσει ένα πραγματικό ξερίζωμα του πράσινου μπάσκετ και της υπέροχης βλάστησης των απίστευτων επιτυχιών του. Και άντε μετά να τον ξανασπείρουν. Ποιος, πού και με τι κουράγια; Και σε πόσα έτη φωτός μπορεί να ξαναγίνει ΤΕΤΟΙΑ ομάδα;

Υστερόγραφο 1: Ο «ενιαίος, αδιαίρετος και ΕΝΑΣ Παναθηναϊκός» έχει γίνει χίλια κομμάτια, με τη σφιγμένη γροθιά από καιρό σε παράλυση. 

Υστερόγραφο 2: Όσοι αλαλάζουν χορεύοντας γύρω από τους «τραγωδούς» ας σεβαστούν την προσφορά αυτής της ομάδας σε ένα εθνικό αθλητικό κύρος που πολλοί το ακυρώνουν συνεχώς. Και ας μην αρχίσουν τη σκύλευση.

Διον. Βραϊμάκης

9 σχόλια:

  1. όχι ρε γμτ!... κάτι θα γινει όμως δεν απελπίζομαι. θα τα βρούν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δημήτρης Φύσσας

    Έκπληξη, θλίψη για την ομάδα μας (και στο μπάσκετ) και χρεοκοπία ενός ολόκληρου μοντέλου μικρομεγαλισμού.

    Προσωρινά, κυριαρχία του Ολυμπιακού. Και στο βάθος, κάποια μορφή ερασιτεχνικού μπάσκετ (γιατί πρωτάθλημα του ενός δύσκολα στέκεται). Ίσως και ποδοσφαίρου αργότερα, γιατί όχι; (αν και εκεί υπάρχουν τα ευρωπαϊκά χρήματα για το champions league). Στην Ελλάδα της κρίσης πώς να διατηρηθούν χλιδάτες εξαιρέσεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά και σωστά όλα αυτά αλλά όχι η πρακτική πλευρά του θέματος. Δεν είμαι κι ο καταλληλος να παρω το μερος του υιού αλλά θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε πως ο θείος που πίνανε όλοι νερό στ΄όνομα του δεν πλήρωνε ποιός ξέρει πόσο και ποιούς και δεν ακουγόταν κουβέντα προς τα έξω... Ο παραγοντάρας που μπούκαρε στα γήπεδα, κυνήγαγε διαιτητές και κούναγε χαρτονομίσματα αλλά είχε το ακαταλογιστο γιατί το έκανε... επειδή ήταν παναθηναϊκάρα... Αυτά να τα βλέπετε εσείς οι δημοσιογράφοι που φτιάχνετε είδωλα ανέγγιχτα, "τοτέμ" για τους οπαδούς. Ποιός ξέρει πόσοι παράγοντες που στα μάτια των οπαδών όλων των ομάδων έγιναν και θα γίνονται ήρωες κρύβουν πράγματα που αν τα ήξερε ο κόσμος θα τους είχε πάρει στο κυνήγι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Δημήτρη, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός δεν ήταν «μικρομέγαλος» στα χρόνια της κυριαρχίας του. Ήταν μεγάλος. Παρόλα αυτά, χτίστηκε πάνω στην «ιδιωτική πρωτοβουλία», στα κεφάλαια που δεν έφερναν κέρδος και στο μεράκι - για οποιονδήποτε λόγο - των ιδιοκτητών. Με τόσους τίτλους δεν απέκτησε αυτάρκεια και αυτοδυναμία. Είμαστε μικροί ως χώρα - ως αγορά - για να σηκώνουμε τόσο μεγάλα φορτία.

    @ ringo, ο κόσμος των παραγόντων, νομίζω στα περισσότερα σπορ, έχει πολλές εξαιρέσεις (κακούς και συμφεροντολόγους) και λίγους κανόνες (σωστούς, οργανωτικούς, με μεράκι). Οι Γιαννακόπουλοι έβαλαν χρήμα, πώς να το αμφισβητήσουμε; Και γι αυτό οι σημερινές αποκαλύψεις σοκάρουν. Τι στο καλό έγινε στο τέλος και μπάταρε η οικονομική αξιοπιστία τους; Νομίζω πως ο καιρός θα δείξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Στο τέλος της δεύτερης παραγράφου (που αρχίζει "Το Vs απέκτησε στον Παναθηναϊκό διαχρονικότητα και ουσία" κλπ) είχε παρεισφρήσει μια άσχετη γι' αυτό το σημείο πρόταση που υπήρχε, σωστά, στο τέλος του άρθρου. Την αφαίρεσα, μόλις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Mια από τις αρρώστιες του πολιτισμού μας είναι η πρωτιά, the american way. Πρώτος να 'σαι, όπως κι αν έφτασες εκεί, αυτό μετράει. Δεν καταλαβαίνω τί μας προσφέρει.
    Λένε κάποιοι πως αν τα πιτισρίκια δούνε μια επιτυχία, τότε δείχνουν ενδιαφέρον για το άθλημα. Κι όμως, όταν ήμασταν μικροί παίζαμε μπάλα χωρίς να βλέπουμε μπάλα. Μπορεί να είχαμε τον Βαζέχα ή το Σαραβάκο και τον Ντομινίκ Γουΐλκινς σαν ήρωες, αλλά ούτε που καταλαβαίναμε και τίποτα από το άθλημα. Προφανώς το να πορώνεται ο δημοσιογράφος στην τιβί, ο μπαμπάς στον καναπέ κι ο φίλος στο σχολείο -κι αυτός απ' το δικό του σπίτι το έμαθε- είναι σημαντικό για το μικρόκοσμο ενός παιδιού. Όσο σημαντικό κι αν μας γίνεται, πραγματικά ΔΕΝ είναι. Μπάλα θα παίζαμε έτσι κι αλλιώς. Γιατί είναι μπάλα...

    Το τραγικό Διονύση, δεν είναι τί γίενται σε αυτά τα πρωταθλήματα. Ο κόσμος χάνει τη χαρά του καναπέ, την καζούρα και γενικά την παθητική χαρά του αθλητισμού. Δεν είναι τόσο σημαντικά.
    Το τραγικό είναι ότι χάνονται οι υποδομές για άθληση κι οι χρηματοδοτήσεις για τον αθλητισμό. Εδώ και δυο χρόνια, στην πόλη μου, χάντμπολ γιοκ. Κι ας έχει γίνει πιο γνωστό το άθλημα μέσω επιτυχιών ΠΑΟΚ-ΑΕΚ.
    Ο Στίβος καταρρέει, σωματεία σταματάνε τη λειτουργία τους σε όλα τα αθλήματα, κι εμείς τρωγόμαστε που δεν παίρνουμε ένα ακόμα αστέρι... για να την πούμε την επόμενη μέρα στο γείτονα.

    Τί να τα κάνεις μετάλλια Διονύση; Αυτό μετράει; Ο πολιτισμός της ματαιοδοξίας και της αμερικανιάς; Πολύ θα ήθελα να δω ένα ρεπορτάζ για το πόσα έχουνε κοπεί από το υφυπουργείο αθλητισμού προς τα σωματεία ποδοσφαίρου και υπολοίπων αθλημάτων.

    Υ.Γ. : Αξιολύπητες κι οι κλίκες δημοσιογράφων που προστατεύουνε ή ομάδες ή μεμονωμένα αθλήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δλδη μας λες οτι σε χαλασε τοσα χρονια;;
      ασε ρε

      Διαγραφή
    2. Υπήρχε περίοδος που έχανα αγώνες που ήθελα να δω (τσουλου) γιατί έκλεινα 5Χ5.
      Η παρέα κι ο τζερτζελές γύρω από τη μπάλα δε με χάλασε. Καλοί είναι και μερικοί αγώνες αλλά σου είπα περισσότερο μ αρέσει να παίζω μπάλα εγώ.
      Το ότι πλέον δεν παίζω μπάλα με χαλάει...πολύ.

      Διαγραφή
    3. Το ότι δε βλέπω μπάλα....στα @@ μου. Αφού δεν υπάρχει παρέα να γίνει χαβαλές.

      Διαγραφή