Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Λυπάμαι, αυτός δεν είναι... Panathinaikos

Την δικαιολογία ότι λείπει ένας επιθετικός της κλάσης του Σισέ θα την δεχτούμε. Την δικαιολογία ότι λείπει ένας μέσος της κλάσης του Ζιλμπέρτο επίσης θα την δεχτούμε. Όπως επίσης ότι λείπει ένας παίκτης με την σπιρτάδα του Λέτο. Όλα αυτά ο.κ. κατανοητά! Αλλά να βλέπουμε μια ομάδα να πέφτει αμαχητί, όχι αυτό δεν μπορούμε να το... φάμε. +/- Δείτε τη συνέχεια

Σε αυτό δεν υπάρχει δικαιολογία. Ομάδα χωρίς νεύρο και διάθεση ήταν ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Μάριμπορ, που σίγουρα δεν είναι καφενείο, αλλά δεν είναι δα και υπερδύναμη. Ομάδα χωρίς σχέδιο ήταν ο Παναθηναϊκός.

Ομάδα χωρίς κίνηση, ομάδα μπερδεμένη στις αδυναμίες της. Τείνει να της γίνει δεύτερη φύση η αδυναμία στο σκοράρισμα, αν και με τους Σλοβένους ο Παναθηναϊκός κατάφερε να εκμηδενίζει και τις επιθετικές του προσπάθειες, κάτι που τουλάχιστον βλέπαμε σε προηγούμενα ματς, παρά τα στραβοπατήματα!

Επίσης για πόσα ακόμη ματς θα βλέπουμε τους αντίπαλους επιθετικούς να σκοράρουν ανενόχλητοι! Μαρκαρίσματα με τα μάτια και άγιος ο Θεός! Ήμαρτον... Η απογοήτευση είναι μια λέξη που συνοδεύει τον φετινό Παναθηναϊκό και αυτό είναι κάτι που είναι υποχρεωμένοι να το αλλάξουν οι διοικούντες, ο Φερέιρα και οι ποδοσφαιριστές. Πώς θα το κάνουν; Είναι δικό τους θέμα. Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν, αλλά τουλάχιστον πρέπει να προσπαθήσουν.

ΥΓ.1: Ούτε σε αυτόν τον Παναθηναϊκό χώραγε ο τουλάχιστον μπαρουτοκαπνισμένος στα ευρωπαϊκά ματς Καραγκούνης
ΥΓ.2: Μόνο ο κόσμος που βρέθηκε στο Μάριμπορ ήταν... Panathinaikos. Αλλά στον αγωνιστικό χώρο δεν είχαν ομάδα να υποστηρίξουν!

Άρθρο του Γιώργου Σπανουδάκη στο aioniapistos.gr