Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Με αργκό επιπέδου προφίσενσι...

Το να είσαι «παιδί του λαού», να κυκλοφορείς με το σακάκι ριγμένο στον ώμο, να τρως τα «αχλάδια με τα φλούδια» (που έλεγε και ο Φούντας-Μίλτος στην «Στέλλα») και να μιλάς την αργκό σε επίπεδο προφίσενσι, δεν είναι κακό. Όμως, το να είσαι πρόεδρος της Βουλής, να δίνεις συνέντευξη Τύπου («άτυπη» την είπαν) για να φωνάξεις το όποιο δίκιο σου  και να μιλάς με εκφράσεις πεζοδρομιακές, δεν είναι τιμή ούτε για εσένα ούτε γι’ αυτό που εκπροσωπείς. Πολύ περισσότερο όταν απαντάς στις κατηγορίες με χρονοκαθυστέρηση και, συνεπώς, έχεις όλο το χρόνο να ηρεμήσεις, να οργανώσεις τη σκέψη σου και να απαπαρασιτώσεις το μυαλό σου από τα ζωύφια της οργής – δίκαιης ή άδικης. Αλλά εσύ μπαίνεις σαρωτικός με τη «φόρμα δρόμου» και βάζεις άλλη μια στροφή στη βίδα που κρατάει στο κεφάλι του Έλληνα την πεποίθηση ότι η Βουλή και η πολιτική έχουν πάρει ασανσέρ που έχει μόνο κάθοδο. Πώς με τέτοια (κι όχι μόνο)  συμπεριφορά να βγουν και να ψάξουν στα υπόγεια για ανελκυστήρα ανόδου;