Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Τούρκικα σίριαλ, ελληνικά ξέκωλα, ξενιτεμός, ΕΡΤ και Στέλιος...

ΓΙΑΤΙ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ  ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΥ ΞΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ. Ο ΠΕΤΡΩΜΕΝΟΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΄60

Υπάρχουν ώρες, πολλές και συχνές, που ο μόνος λόγος για να ανοίξεις την τηλεόραση είναι να δεις Κρατική. Στην Ιδιωτική ο πήχης συνεχώς χαμηλώνει με την κρίση – σε λίγο θα γίνει υποδαπέδιος – και οι προσδοκίες για κάτι καλό σβήνουν στα απόνερα των τουρκικών τριλογιών (έτσι μοιάζουν, όμοια η μία σειρά με τη άλλη) που ξεπλένουν με ανατολίτικα αιθέρια έλαια τις ελληνικές και άλλες σαπουνόπερες. Των οποίων για χρόνια τα μπουγαδόνερα έρρεαν στις οθόνες μας σαν τα νερά στα τοιχώματα ενυδρείου. Το ωραίο είναι – ωραίο τρόπος του λέγειν – ότι όλοι, ή σχεδόν όλοι, που αποδοκιμάζουν τον Εζέλ, την Άσι ή την, δεν ξέρω πώς τη λένε, Χανούμ, τρέχουν τα βράδια να προλάβουν τις μεταδόσεις και να μη χάσουν ατάκα από τη νέα τηλεοπτική τουρκική «λογοτεχνία». +/- Δείτε τη συνέχεια

Βέβαια, τα τούρκικα σίριαλ βρήκαν ανοικτό δρόμο, στρωμένο με χλόη για να τρέξουν. Γιατί δεν είναι μόνο φτηνά. Είναι, σε ορισμένους τομείς, και ποιοτικά: έχουν συνεχή και γρήγορη δράση, ρυθμό, όμορφα πλάνα, τεχνική που πλησιάζει την αρτιότητα, εστιάζουν στα τοπία τους, ενώ μπορεί να προβάλουν έναν νεοπλουτισμό που είναι γελοίος, όπως ήταν ο δικός μας, αλλά πατάνε σε παραδόσεις και αρχές (οικογένεια και σεβασμός στην ιεραρχία) και, κυρίως, δεν έχουν την αντίληψη ενός αχαλίνωτου… ξεκωλιάσματος που βρίσκεις σχεδόν σε κάθε σκηνή των ελληνικών σειρών. Όπου πρωτογενές υλικό είναι το γλωσσόφιλο που κρατάει κάνα τρίλεπτο, το ημίγυμνο και ο αφηνιασμένος έρωτας στο κρεβάτι, στο καπό τού αυτοκινήτου, στο ασανσέρ ή στο στρώμα θαλάσσσης που επιπλέει στην πελώρια πισίνα του φτωχού παλικαριού.

Στα τούρκικα βλέπεις πιστολίδι (γνώρισμα της ζωής και της κοινωνίας τους, πάντως), αλλά ο έρωτας, μολονότι είναι πολύ δυνατός, το πολύ πολύ να φτάσει ως το φιλί, κι αυτό υπαινικτικά. Τέλος, πάντων, για αλλού ξεκίνησα κι αλλού η σκέψη με πήγε. Για την Κρατική τηλεόραση άρχισα να γράφω. Προσωπικά αν βλέπω, για παράδειγμα και τηρουμένων των αναλογιών, μια ώρα την ημέρα τηλεόραση, τα 50 λεπτά είναι ΝΕΤ, ΕΤ1 και ΕΤ3. 

Προχθές σε κάποια από τις τρεις παρακολούθησα με την καρδιά στον πάγο ένα ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες της Διασποράς. Οικονομικά και κοινωνικά ναυάγια του ’50 ή του ’60 που πήραν των ομμάτιών τους για να φύγουν. Και πρόκοψαν. Ένας περιέγραφε το πώς είδε για πρώτη φορά τρένο στα 13 του όταν ταξίδεψε στη Γερμανία, μόνος, χωρίς δεκάρα στην τσέπη. Άλλη το πώς  πήγε με τον αλήστου μνήμης «Κολοκοτρώνης», το πλοίο, στην Στουτγκάρδη, 17 χρονών κορίτσι, με τον πατέρα της να μην ευλογεί τον ξενιτεμό αλλά εκείνη ήταν αποφασισμένη – παθιασμένη! – να φύγει μακριά από μια φτώχεια που αφάνιζε οικογένειες, κόσμο και κοσμάκη.

Κι άκουσα ακόμα ένα ηλικιωμένο κύριο να διηγείται ότι μπήκε στο τρένο και δεν ήξερε καν πώς λεγόταν η πόλη που κατέληξε. Και ότι κοιμήθηκε στο σπίτι ενός συχωριανού που ΤΥΧΑΙΑ βρήκε στο δρόμο του και πως την πρώτη μέρα που έπρεπε να δουλέψει στο εργοστάσιο (μικρό παιδί αυτός, που ο κόσμος του όλος ήταν ένα χέρσο χωράφι στο χωριό) είχε χιονίσει τόσο που έχασε το δρόμο: ούτε να φτάσει στη δουλειά μπορούσε ούτε να γυρίσει στο σπίτι που τον φιλοξενούσαν. Απόγνωση!

Ήταν μια εκπομπή με πετρωμένους στο χρόνο σπαραγμούς. Που αυτόματα γίνονταν αναγωγή στη σημερινή Ελλάδα που διολισθαίνει, εδώ και μια τριετία, προς τον μαζικό μεταπολεμικό ξενιτεμό του έθνους – στη Μεγάλη Έξοδο. Είναι στιγμές που νομίζεις ότι θα σηκωθεί ο Στέλιος από την αιωνιότητά του και θα τραγουδήσει «Μανούλα θα φύγω, μην κλάψεις για μένα, η μοίρα το γράφει μονάχος να ζω».

12 σχόλια:

  1. Λήσταρχος Νταβέλης25 Σεπτεμβρίου 2012 - 12:18 μ.μ.

    Γράψτε κύριε Harddog μας κάτι και για του σηριαλ του ΡΙΚ. Μπας και βαλουν υπότιτλους για να καταλαβαίνουμε τι λένε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό! Αλλά άσε καλύτερα, μπορεί να αναζητήσουμε δουλειά εκεί! Δεν είναι και τόσο ξενιτιά - καθόλου θα έλεγα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τον νουν του στα ριάλια ο σιύλλος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λήσταρχος Νταβέλης25 Σεπτεμβρίου 2012 - 1:09 μ.μ.

    Υποτιτλους ρεεεε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξέχασες να γράψεις ότι στις ελληνικές σειρές υπήρχαν και ένα παιδί καρπός παράνομου έρωτα,ένας ομοφυλόφιλος,ένας παπάς αμαρτωλός,μια καλόγρια,μια απατημένη,ένας απατημένος και βασικό ένα απόβρασμα της κοινωνίας από απλό πρεζάκι μέχρι εγκληματίας τύπου Πάσσαρη,αλλά η μεγάλη αποκάλυψη σύμφωνα με τα γραφόμενα είναι ότι ο Harddog είναι φανατικός του Παπακαλιάτη....έχει μελετήσει ενδελεχώς τη πλοκή και την περιγράφει αυτούσια...Που να μελετήσεις Ακρίτα-Κυρίτση εκεί να δεις πλοκή για μεταπτυχιακό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ηλία, με κατάλαβες πως είμαι κρυφοπαπακαλιατικός και με ξεμπροστιάζεις! Αλλά κρύβε λόγια! Τι φίλοι είμαστε! :)

      Διαγραφή
  6. Λήσταρχος Νταβέλης25 Σεπτεμβρίου 2012 - 3:32 μ.μ.

    Κυρίτσης=βουλευτής Τρικάλων της ΔΗΜΑΡ, όχι αστεία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ....Εμενα τα ξάκωλα δεν με ενοχλούν καθόλου!! Εσενα τι σε κόφτει Harddog??? -:)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Και προς ενίσχυση των όσων γράφω για τα ελληνικά σίριαλ στο άρθρο, αναδημοσιεύω το σχόλιο του συνάδελφου Γιάννη Μπίλιου που είδα σήμερα στο fb:

    «Μόλις ανακάλυψα έναν ακόμα παραλογισμό σε σίριαλ του ΜΕΓΚΑ: ο νεαρός εργένης με τη μπαλκονάρα που βλέπει την Ακρόπολη, οδηγεί ένα σαράβαλο που κάθε τρεις και λίγο το μαζεύει η ΕΛΠΑ. Παιδιά, δεν παίζει αυτός ο συνδυασμός...
    ΥΓ επίσης τα έχει με μια μουνάρα που την κεράτωσε και τώρα αυτή νιώθει ενοχές (ναι!) και του ζητάει συγνώμη!»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. «Δυο μέρες μόνο» με τη «Βέρα στο δεξί» » η «Αναστασία» , φώναξε «Kαλημέρα ζωή» ξεπέρασε τα «Σύνορα αγάπης» που την είχαν εγκλωβίσει, το «Άγγιγμα ψυχής» ήταν «Απών», « Το «Κάρμα» της έγινε «Ψίθυροι καρδίας» , «Η ζωή της άλλης» που ήθελε να ζήσει «Λόγω τιμής» γινόταν «Της αγάπης μαχαιριά», ξαφνικά μια «Λάμψη» στο μυαλό της «Η ζωή μια βόλτα» σκέφτηκε «Ο γητευτής» και η «Απαγορευμένη αγάπη» της ήταν εκεί,το «Μοιραίο Πάθος»» που προσδοκούσε θα της χάριζαν επιτέλους την «Πρόβα νυφικού» με τα «Βαμμένα Κόκκινα μαλλιά» της να ανεμίζουν, τώρα πια ήξερε τους ήθελε και τους «Τέσσερεις»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Χμ, Ηλία από ό,τι βλέπω δεν χάνεις τίποτα! -:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η γυναίκα μου δεν έχανε με τίποτα Harddog,δε ξέρω αν είσαι και πόσα παντρεμένος αλλά ήταν ένα από τα πολλά τρυκ που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι παντρεμένοι για να την κοπανάνε ανώδυνα από το σπίτι,ξεκίναγες με τη κλασική ατάκα "Τι έχει σήμερα ,αγάπη μου η τηλεόραση;(το αγάπη μου οπωσδήποτε στην πρόταση)" -"Αναστασία(Κοφτά πάντα ,έτσι απαντούν οι γυναίκες)" - "Όχι ρε γμτ ,μου τη δίνει η Μυρτώ ,να κοροϊδεύει το Μηνά και να τον εκμεταλεύεται ,όχι δε το δέχομαι,δες το μόνη σου ,εγώ δε μπορώ ,δεν αντέχω πάω μια βόλτα,αγάπη μου" και έτσι περνούσες ένα ήρεμο βράδυ.

      Διαγραφή