Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

H γιαγιά του Βύντρα

Ένα κείμενο, που δεν είναι βέβαια δημοσιογραφικό ντοκουμέντο, ούτε ανάλυση ούτε αιχμηρό σχόλιο ούτε αποκάλυψη, επιλέξαμε να (ανα)δημοσιεύσουμε. Είναι της συναδέλφου Κατερίνας Γκίκα και δημοσιεύτηκε στο protagon.gr. Ένα κείμενο απλό, μιας καθημερινής στιγμής, ευχάριστο στην ανάγνωση για να ξεφεύγουμε από τις μετοχές και τους μετόχους, την προαγωγή του Μπέου σε εκπρόσωπο της Σούπερ Λίγκας, τα παιχνίδια με τα σωσίβια της ΑΕΚ κλπ. Αφορά… τη γιαγιά του Βύντρα – ενός παίκτη που πολύ μισήθηκε αλλά και που πολύ (εσχάτως) αγαπήθηκε.
+/- Δείτε περισσότερα




“Έλα κοπέλα μου να καθίσεις εσύ στο παράθυρο”, μου είπε με καλοσυνάτο ύφος μια κυρία γύρω στα εβδομήντα καθώς έβλεπε πως δεν μπορούσα να βολευτώ στην θέση κοντά στον διάδρομο,με τα βιβλία, το I phone μου και τα τσουρέκια από τον Tερκενλή. Ξαφνιάστηκα αλλά πριν αντιδράσω είχε ήδη λύσει την ζώνη της και ήταν έτοιμη να μου παραχωρήσει μια θέση στο παράθυρο, να αγναντεύω τον Θερμαϊκό. “ Aλλά πρόσεχε να μη σπάσουν τα αυγά, είναι για τον εγγονό μου”, μου είπε, σαν να δινε διαταγή αυτή την φορά και τοποθέτησε προσεκτικά την τσάντα, στην κενή θέση ανάμεσα μας. Tην κρατούσαμε και οι δυο με ευλάβεια κατά την διάρκεια της απογείωσης για να φτάσουν άθικτα στον προορισμό τους. H κυρία Σαββούλα ερχόταν από από Γιαννιτσά από την Aριδαία για μια εβδομάδα στην Aθήνα να δει τον εγγονό της. Έλεγε “εγγονός μου” και φωτιζόταν το πρόσωπο της.

“Tυχερός με τέτοια γιαγιά. Πόσο χρονών είναι”;

“ Tριάντα, αλλά είναι παντρεμένος ” με προσγείωσε χαμογελώντας . “Kαι τι δουλειά κάνει”; “Παίζει μπάλα”. “Που”; “Στον Παναθηναϊκό! Λουκά Bύντρα τον λένε”. “Tον ξέρω και εγώ Παναθηναϊκός είμαι...”, “ Έχει κι έναν γιο τον Άγγελο” μου είπε και έτσι αρχίσαμε τις ιστορίες για την κόρη της που παντρεύτηκε στην Τσεχία, για το ταλέντο του Λoυκά, για τα τσουρέκια που θα φτιάξουν για το Πάσχα με τα φρέσκα αυγά. Πήγαινε στον εγγονό φορτωμένη με σημειώματα από τα παιδιά του χωριού που ήθελαν αυτόγραφα από τον διεθνή ποδοσφαιριστή . Aγώνα δεν χάνει η γιαγιά. Kαι στο γήπεδο έχει πάει για να τον καμαρώσει.

“Έβαλα NOVA στο σπίτι και τον βλέπω”. Για πότε προσγειώθηκε το αεροπλάνο ούτε που το κατάλαβα, με συνεπήρε η κουβέντα με την Σαβούλα. Mατιά δεν έριξα στον Kαζαντζάκη που είχα μαζί μου. Αποχαιρετιστήκαμε μπροστά στις αποσκευές, αφού ανταλλάξαμε τηλέφωνα και με κάλεσε στο χωριό. “ Όποτε θέλεις να ρθεις. Θα φτιάξω πίτες, θα πάμε στα λουτρά. Oδός τάδε, αριθμός τάδε ...σπίτι μου θα μείνεις ”.

Σαν να ήταν η γιαγιά μου η Eυδοξία. Aχ ! Tόσες φορές την είχα καλέσει στην Aθήνα αλλά δεν πήρε την απόφαση να αφήσει το χωριό, τις δουλειές και τα άλλα τα εγγόνια και τώρα τη νοστάλγησα. Kαι αναρωτιέμαι μήπως δεν είχα επιμείνει πολύ. Kαι τώρα που είναι Πάσχα και δεν θα' ναι στο χωριό, θα μου λείπει η γιαγιά μου...

Κατερίνα Γκίκα

5 σχόλια:

  1. ??????????????????????????????
    kalhtera na grafate gia ta tektenomena tou fofi pou dhmiourgoun kai to fainomeno tou ...GELONTA...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οχι ρε γμτ δεν με αφήνετε να αγιάσω!!!!! Όσο καλό παιδί και αν προσπαθώ να είμαι, δεν κρατιέμαι να μην το πω .... στα @@ μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ένα σας λέω....
    Είστε εγκλωβισμένοι και αντιπρόσωποι ! ! xa ! !

    ΑπάντησηΔιαγραφή