Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Μια συνέντευξη του Β. Αλεξάκη στο Playboy και οι χαμένες κασέτες

Όταν «φεύγει» ένας συγγραφέας χάνεται μια πηγή ονείρων. Μένει βέβαια το απόθεμα που αφήνει πίσω του να μας κρατά συντροφιά και να τον θυμόμαστε. Καλό ταξίδι για 'κει, Βασίλη Αλεξάκη. Τον είχα γνωρίσει εκείνη τη μοιραία δεκαετία του '80 σε μια μικρή επιστροφή του από το Παρίσι στην Ελλάδα, στο σπίτι του κάπου στο Κολωνάκι για μια συνέντευξη για το Playboy στις καλές του εποχές, επί Ανταίου Χρυσοστομίδη όπου έκανα συνεντεύξεις με σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης και της πολιτικής. Μιλήσαμε για όλα και ήταν χείμαρρος. Απίστευτο χιούμορ, λαμπερό μυαλό, αεικίνητος, γλαφυρός, δεξιοτέχνης. Θα ήθελα να ανατρέξω στη συνέντευξη ακουστικά αλλά δυστυχώς η τεχνολογία είναι αμείλικτη. Βελτιούμενη διαρκώς καταστρέφει το παρελθόν της. Τα δημοσιογραφικά μικροκασετόφωνα με τις μικροκασέτες του τότε δεν υπάρχουν πια. Κι ένα ολόκληρο πλούσιο αρχειακό υλικό καταντάει άχρηστο. Ό,τι έχει μείνει στην ανθρώπινη μνήμη αναδύεται που όλα τα μετατρέπει κατά το γούστο της.

Λεία Βιτάλη 
(Η φίλη συγγραφέας θυμίζει, μαζί με τη  αναφορά της στον εκλιπόντα, και ένα ξεπερασμένο τεχνολογικό προϊόν που ήταν κάποτε βασικό δημοσιογραφικό εργαλείο)