Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2020

Ο Μπόρχες σπατάλησε μία (επίγεια) ζωή χωρίς ν' απολαύσει τον Μαραντόνα

ΔΥΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΙ - Ο ΕΝΑΣ ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ  ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΟΛ-ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Lacrimosa. Από το πένθιμο υμνολόγιο της (Ρωμαιοκαθολικής) Εκκλησίας του Ντιέγκο η λέξη. Στα ελληνικά μεταφράζεται δακρυόεσσα ημέρα. Πλήρης δακρύων δηλαδή. Δακρυόεσσα πρωτίστως για τους Αργεντινούς, καθώς ο Μαραντόνα υπήρξε ο θεός τους. Για εμάς, όμως, τους υπόλοιπους, ο «πίμπε ντ' όρο» αποτέλεσε και θ' αποτελεί μία ξεχωριστή -κολοσσιαία- μορφή, δεσπόζουσα στο άλμπουν των ποδοσφαιρικών μας ηρώων. Τα χρόνια τής ποδοσφαιρικής του γονιμότητας μας χάρισαν, βλέπετε, μοναδικές στιγμές, οι οποίες έχουν χαραχτεί στη μνήμη μας, ενώ αφ' ότου κρέμασε τα παπούτσια του δεν έπαψε να τραβάει επάνω του τους προβολείς, είτε επρόκειτο για κάποιο φιλμ αφιερωμένο στην εξοχότητά του, όπως αυτά του Εμίρ Κουστουρίτσα και -το πιο πρόσφατο- του Ασίφ Καπάντια, είτε για κάποια δήλωσή του, είτε για κάποια από τις αμέτρητες περιπέτειες της ζωής του.

Δακρυόεσσα η ημέρα, αλλά τη λες και καταραμένη. Ιδια ημερομηνία, 25η Νοεμβρίου, ήταν και όταν «έφυγε» πριν από χρόνια και μία άλλη εμβληματική περίπτωση αυτοκαταστροφικού αστέρα της μπάλας, ο Τζορτζ Μπεστ. Το επέκεινα των δυο τους, κανείς δεν το ξέρει. Ισως τώρα να παίζουν μαζί πασούλες και να βγάζουν προκλητικά τη γλώσσα τους στα χερουβείμ και τα σεραφείμ ή να βγάζουν τα μάτια τους με καμιά παλλακίδα, χωρίς την ενοχλητική παρουσία της συζύγου αυτή τη φορά. Ή μπορεί να βγάζουν τα συκώτια τους μετά από μία έντονη βραδιά. Γιατί να το κρύψουμε, άλλωστε; Ο Μαραντόνα κι η κόκα βάδισαν επί μακρόν χέρι-χέρι. Αλλο αν ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, αυτός ο μέγας εραστής των βιρτουόζων της μπάλας έγραψε στο βιβλίο του «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» πως ο Μαραντόνα «έπαιζε καλύτερα απ' όλους παρά τη χρήση της κοκαΐνης και όχι χάρη σ' αυτή». Ο Ουρουγουανός Γκαλεάνο έβαλε κι ελόγου του ένα λιθαράκι στην αγιοποίηση του Ντιέγκο: «Ο Μαραντόνα», έγραψε, «υπέπιπτε επί χρόνια στο αμάρτημα να είναι ο καλύτερος στο να καταγγέλλει με στεντόρεια φωνή πράγματα για τα οποία η εξουσία απαιτεί σιωπή, και στο έγκλημα να παίζει ζερβά, πράγμα που, με το μικρό εικονογραφημένο Λαρούς, σημαίνει ''με το αριστερό'', αλλά σημαίνει επίσης και ''αντίθετα απ' ό,τι πρέπει να γίνει''».

Παραδόξως, ο τεράστιος συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο μεγαλύτερος που έβγαλε η Αργεντινή, δεν είχε ίχνος συμπάθειας για το ποδόσφαιρο και την «αλμπισελέστε». Συνεπώς, αδιάφορος και ο θεός των συμπατριωτών του (και των Ναπολιτάνων, φυσικά, οι οποίοι σύμφωνα με τον Γκαλεάνο έκαναν τον πολιούχο τους Σαν Τζενάρο, Σαν Τζεναρμάντο!).

Βέβαια, ο Μπόρχες πέθανε στις 14 Ιουνίου 1986. Εάν... περίμενε μερικές ημέρες, αν έβλεπε στις 22 Ιουνίου 1986 το γκολ-ποίημα του Μαραντόνα επί της Αγγλίας, όταν αυτός ο δαίμονας πέρασε σαν σταματημένους τους Μπούτσερ και Σία, ίσως ν' αναθεωρούσε. Ν' αναθεωρούσε και για το ποδόσφαιρο και για τον γεματούλη με τα σγουρά μαλλιά. Στο επέκεινα, που λέγαμε, ποιος ξέρει, ίσως ο γεματούλης, ο οποίος έφυγε στα 60 του χρόνια, να πείσει τον Μπόρχες ότι σπατάλησε μία (επίγεια) ζωή χωρίς ν' απολαύσει ένα απ' τα γοητευτικότερα πράγματα...

Νίκος Σαρίδης
(Δημοσιεύτηκε στην SportDay με τίτλο «Lacrimosa«»)