Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

Μόνο θυμός...

Ο αριθμός των κρουσμάτων κορωνοϊού κάνει άλματα και παράγει φόβο μαζί με θυμό. Θυμό για τον χαμένο χρόνο που είχαμε κερδίσει με το λοκντάουν για να οργανωθούμε (μας έλεγαν) στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις συγκοινωνίες –οπουδήποτε χρειαζόταν. Θυμός για τους συνωμοσιολόγους τής απύθμενης αφέλειας, για τους αντιρρησίες γιατρούς που τροφοδοτούν την αμφιβολία και ενισχύουν την άρνηση, για τους αγύρτες «ιατρίζοντες» που εξισώνουν την απλή γρίπη με την covid-19 (τόσες γρίπες στο κατακαλόκαιρο και στο… καταφθινόπωρο;)

Θυμός για τους ηλίθιους που διαδίδουν ηλιθιότητες, όπως ότι το παγκόσμιο διευθυντήριο του κορωνοϊού αθροίζει στους θανάτους τής πανδημίας ακόμα και πτώσεις από τις ταράτσες (ειπώθηκε και αυτό), θυμός και για τους συν-ηλίθιους που τους πιστεύουν. 

Θυμός για τους ασυμμόρφωτους των μυστικών πάρτι, για τους αμόρφωτους εκκλησιαστικούς τής προπαγάνδας και του μασαιωνισμού, για τα φέικ νιουζ, για αυτούς που αντιστέκονται στην αντίσταση κατά του ιού. 

Θυμός για εκείνους τους επιστήμονες, που αρχικά μάς έλεγαν ότι δεν χρειάζονται μάσκες στον πόλεμο με το ιό-εχθρό (προφανώς επειδή υπήρχε δραματική έλλειψη) και τώρα τις έχουν κάνει το βασικότερο όπλο τους στις (χαμένες) μάχες. Θυμός για την Πολιτεία που γεννάει μέτρα με ασύλληπτη ταχύτητα και τα αφήνει έκθετα, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. 

Θυμός κρυμμένος, με τα σφιγμένα χείλη του, πίσω από τις μάσκες που μοιάζουν, πλέον, με το τελευταίο τείχος άμυνας κατά της επέλασης του ιού τον χειμώνα. Και αν πέσει;