Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

«...και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες»

Πήγα στον αποχαιρετισμό τής αγαπημένης φίλης, της Ειρήνης. Εννοώ αποχαιρετισμό «για πάντα». Η τελετή έγινε με λιτότητα πρεπούμενων για τις περιστάσεις και αριθμών. Μια εικοσάδα και λίγο παραπάνω, αλλά οι πλεονασματικοί από μακριά. Όλοι πειθαρχημένοι, με μάσκα, οι περισσότεροι σκόρπιοι εκτός του μικρού ναού τού κοιμητηρίου. Και μετά, στον καφέ, όποιος ήθελε (και ήθελαν πολλοί) σερβιρίστηκαν έξω. Έξω έμεινε και η οικογένεια. Έλλειψε ό,τι άλλο συνηθίζεται στις περιστάσεις –ας πούμε οι διάφορες συζητήσεις με αναμνήσεις για την τεθνεώσα στη συν-εστίαση γύρω από τα τραπεζάκια τού καφενείου. Σκέφτηκα πόσο καιρό θα πάρει να έχουν οι άνθρωποι «και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες».
(Φυσικά, και πόσο για όλα τα άλλα, τα χαρμόσυνα).#Σκέψεις