Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Τι περίμενα από το τελευταίο Έθνος

Αγοράζω εφημερίδα/εφημερίδες για πιο έγκυρη ενημέρωση (αυτό, πλέον, ΔΕΝ είναι απόλυτο) και, ακόμα, για έναν ουσιαστικότερο λόγο: για να στηρίξω το σκάφος –την έντυπη δημοσιογραφία– με το οποίο ταξίδεψα
για δεκαετίες, πρώτα ως τακτικότατος παιδιόθεν αναγνώστης (οφείλω πολλά στην ανάγνωση εφημερίδων από νωρίς) και κατόπιν επαγγελματικά, σε ένα ταξίδι που  φαντάζει ονειρεμένο. Το «Έθνος τής (τελευταίας του) Κυριακής» δεν το αγόρασα για στήριξη. Πώς, και γιατί, να στηρίξεις κάτι που βουλιάζει; Πήρα το τελευταίο Έθνος στα χέρια μου (αυτό ήταν το σλόγκαν από το νέο ξεκίνημά του: «Πάρε το Έθνος στα χέρια σου») κυρίως για συναισθηματικούς λόγους. Για το ξεπροβόδισμα· γιατί είναι οριστικά το τελευταίο φύλλο ενός τίτλου που στην πολυετή διαδρομή του, με διαφορετικούς εκδότες, είχε επτά θανάτους –και είναι πολύ δύσκολο, είναι απίθανο, κάποιος στο μέλλον να επιχειρήσει την επανέκδοσή του. Και, ακόμα, το πήρα για να δω το πώς το ίδιο αποχαιρετά την έντυπη μορφή του. 

Περίμενα ότι σε μια εφημερίδα –ιδιαίτερα όταν κουβαλάει ιστορία δεκαετιών στην πλάτη της– το σημαντικότερο γεγονός στο τελευταίο της φύλλο είναι το ίδιο το κλείσιμό της. Πράγμα που σημαίνει ότι θα είχε αφιερώματα, δηλώσεις, αποχαιρετισμούς από τους αρθρογράφους, έρευνα για την καθίζηση του Τύπου γενικά –οτιδήποτε τέλος πάντων θα έδινε διάσταση στο γεγονός της ημέρας για την έκδοση. Και μαζί με αυτά, για το αντιστάθμισμα, ένα άλλο αισιόδοξο αφιέρωμα, με ενημερωτικά στοιχεία, για το ηλεκτρονικό Έθνος στο οποίο η επιχείρηση επενδύει φιλόδοξα, και σε ό,τι άλλο διαδικτυακό ετοιμάζει, με λεπτομέρειες, όχι με απλή αναφορά 

Το Έθνος προτίμησε τη, σχεδόν, σιωπηλή αποχώρησή του από τη ρημαγμένη σκηνή τού Τύπου. Ένα σχόλιο 110 λέξεων τού εκδότη-διευθυντή της, του Τραϊανού Χατζηδημητρίου, μια ανακοίνωση της εταιρίας που το εκδίδει, και μια σύντομη αναφορά στο δισέλιδο με τις «Γνώμες» από άρθρο του αρχισυντάκτη έκδοσης Στράτου Ταφλαμπά με θέμα γενικότερα τον Τύπο, είναι αυτά που βρήκα στις 72 σελίδες του, αν δεν μου έχει ξεφύγει κάτι (και συγγνώμη αν συνέβη αυτό). Στο πνεύμα του αποχαιρετισμού, με σχόλιο, πέρα από εκείνο του εκδότη-διευθυντή, βρέθηκε ουσιαστικά μόνο το σκίτσο του Πάνου Μαραγκού που συνοδεύει τούτη τη δημοσίευση στο μπλογκ τού Harddog. Ακόμη, διάβασα στο ένθετο περιοδικό Tv Έθνος δύο σχετικά θέματα: του Αντώνη Πρέκα Σωπαίνω γιατί διαμαρτύρομαι», καταλήγει) και του Θανάση Γαλήνα (το Tv Έθνος «αποτελεί και ένα ντοκιμαντέρ για τους δημοσιογράφους του μέλλοντος»).

Στην πρώτη σελίδα ουδεμία αναφορά υπήρξε για την διακοπή της έκδοσης. Συνειρμικά, μόνο, θα μπορούσαν να συνδυαστούν δυο πρωτοσέλιδοι τίτλοι, φυσικά για άλλα θέματα:

** «Ο δεύτερος ‘‘θάνατος’’», που αναφέρεται στον Λίβανο (ουσιαστικά το κλείσιμο του Έθνους είναι ο δεύτερος θάνατος της εφημερίδας στα νεότερα χρόνια, μετά από εκείνον επί Πήγασου), και
** «Χάνουμε τη Μάχη» που ήταν σχετικός με τον κορωνοϊό, αλλά ο συνειρμός θα μπορούσε να παραπέμπει στη χαμένη μάχη του έντυπου Έθνους.   

Όπως και να έχει, εμείς αποχαιρετάμε με πίκρα τον ιστορικό τίτλο, που δεν μπόρεσε να πιάσει το πνεύμα μιας άλλης εποχής και πάλεψε λιγότερο από τις οικονομικές δυνατότητες που έχει –ή που θα μπορούσε να έχει. Τουλάχιστον ας τις αξιοποιήσει στην ηλεκτρονική του μορφή –δυναμικά, με πείσμα και θέληση για πρωταθλητισμό. Και με σταθερότητα στις δομές του, πάνω απ’ όλα… 

Διον. Βραϊμάκης

Δείτε εδώ τη σελίδα του Harrdog στο facebook για «Μου αρέσει» ή «Ακολουθήστε»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ HARDDOG:
1) Έθνος: Άλλη μια ιστορία τρόμου στην πιάτσα τρόμου τού Τύπου
2) Ο Ιβάν Σαββίδης και ο «σκόρος»
3) «Περνάμε δυναμικά και με σχέδιο από την εποχή του χαρτιού στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή»
4) Τα «γιατί» για το Έθνος, τον Σαββίδη και το «διπλό» κλείσιμο