Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

Ο Ιβάν Σαββίδης και ο «σκόρος»

Ο «σκόρος» τού δημοσιογραφικού χαρτιού κατατρώει τις εφημερίδες γιατί δεν μπορούν να βρουν αντίδοτο. Δεν το βρήκε ούτε το Έθνος –και ας είχε πίσω του την τεράστια οικονομική δύναμη που θα του επέτρεπε να κάνει την ανατροπή τής μοίρας τού Τύπου, αρκεί να ήθελε ο ιδιοκτήτης του. Να ήθελε δηλαδή να αναδομήσει έναν ερειπιώνα, έναν κατεστραμμένο τίτλο, στον οποίο λανθασμένα επένδυσε. Η ανακοίνωση της Dimera για το οριστικό κλείσιμο του Έθνους (οριστικό γιατί το
Κυριακάτικο μας αποχαιρετά σε τρεις μέρες, έναν χρόνο αφότου μας είχε αποχαιρετήσει το Ημερήσιο) μετακυλύει την ευθύνη της αποτυχίας, ή μέρος της, στη «μονοπωλιακή κατάσταση στον χώρο της διανομής του Τύπου». Η οποία διανομή, σύμφωνοι, ήταν προβληματική (έχει καταγγελθεί και από άλλες εκδόσεις αυτό), ιδιαίτερα μετά το κλείσιμο της Ευρώπης, δηλαδή του δεύτερου πρακτορείου Τύπου. Αλλά δεν φταίει αυτή επειδή έκλεισε (και) το Έθνος.

Η δικαιολογία δείχνει αφελής, και η Dimera, αν πραγματικά την πιστεύει, είναι εθελότυφλη. Το Έθνος κλείνει γιατί ο Ιβάν Σαββίδης δεν ήθελε να τρέξει λειτουργώντας «πάση δυνάμει» τις μηχανές του στο πεδίο των Μέσων. Όπως δεν ήθελε (δεν ήθελε, όχι δεν μπορούσε) να παλέψει για να πάρει τον ΔΟΛ ή το Mega. Ουσιαστικά, μπήκε δυνατά στον χώρο μόνο τον πρώτο καιρό τού Open. Τότε «έσπρωξε» χρήμα, άλλαξε το τοπίο στην αγορά των παραγωγών που βρισκόταν σε ημιθανή κατάσταση, ξύπνησαν τα άλλα κανάλια που έσπευσαν να αντιμετωπίσουν τον νέο ανταγωνισμό και υπήρξε μια, μικρή δυστυχώς, περίοδος που ήταν δύσκολο να βρεθεί, με τέτοιο παραγωγικό οργασμό, ικανός αριθμός τεχνικών για την επάνδρωση των τηλεοπτικών συνεργείων.

Αλλά ο Ιβάν Σαββίδης ύστερα από σύντομη και άνευρη μάχη με τον «σκόρο» τού Τύπου (σύντομη για τα οικονομικά δεδομένα του, άνευρη για τις δηλωμένες φιλοδοξίες του) , εγκατέλειψε τα έντυπα Μέσα και στρέφεται στα ηλεκτρονικά που δεν είναι απαιτητικά –ή τουλάχιστον τόσο απαιτητικά. Δεν προσπάθησε να παλέψει δυναμικά. Δεν το έκανε για τους δικούς του λόγους. Οι οποίοι δεν βρίσκονται στον έλεγχο του Τύπου «από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα», όπως αναφέρει η ανακοίνωση. Εξάλλου, και αυτά τα συμφέροντα αν ήθελε μπορούσε να τα αντιπαλέψει – το κάνει άλλωστε σε άλλους χώρους.

Η προφανής αλήθεια (ή μία από τις «αλήθειες») βρίσκεται στο σημείο της ανακοίνωσης που αναφέρει ότι  «περνάμε δυναμικά και με σχέδιο από την εποχή του χαρτιού στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή». Δηλαδή, από την εποχή του χαρτιού που έχει παρέλθει, στην εποχή που γιγάντωσε, με πολλές παθογένειες, το Διαδίκτυο. Και μόνο ένας εκδότης με πολλά λεφτά, πολύ μεράκι, και πολλή αγάπη για το «χαρτί» μπορεί να ζωντανέψει πραγματικά (όχι με αβασάνιστες προσπάθειες) εκείνη την εποχή. Ο Ιβάν Σαββίδης είχε/έχει μόνο το πρώτο.