Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

Επιλεκτικές συγκινήσεις

Ανάμεσα σε αυτούς που φωνάζουν «μποϊκοτάζ τώρα στα τουρκικά προϊόντα» –με τα πληκτρολόγιά τους να έχουν πάρει φωτιά–, ασφαλώς υπάρχουν πολλοί που έχουν καταβροχθίσει με βουλιμία άπειρες εικόνες από τουρκικά σίριαλ.
Και, βέβαια, το μποϊκοτάζ είναι ένας τρόπος έκφρασης, ένα μέσον πίεσης ή, έστω απλής διαμαρτυρίας, αν ο άλλος είναι χοντρόπετσος (λόγου χάρη Σόιμπλε) και δεν τον διαπερνούν τα  αδύναμα βόλια σου. Αλλά
πόσο δούλεψαν, όταν έπρεπε, με αυτό το εργαλείο, του μποϊκοτάζ δηλαδή, οι Έλληνες στα δύσκολα χρόνια των μνημονίων; Πόσα γερμανικά αυτοκίνητα, ξυραφάκια, οικοσκευές, παπούτσια, ακόμα και... υποβρύχια, έχουν αγοράσει; Και πόσους τόνους από ολλανδικά γάλατα, τυριά, βούτυρα, ακόμα και τουλίπες, έχουν καταναλώσει;

Μποϊκοτάζ στα τουρκικά προϊόντα όταν τα (καλώς καμωμένα) ταξίδια μας πολλών χρόνων στην Τουρκία, δεν έγιναν μόνο για να δούμε ιερούς τού ελληνισμού τόπους, αλλά και για να γεμίσουν οι ντουλάπες μας με ακριβά δερμάτινα που τα βρήκαμε φτηνά και τα σηκώσαμε με κρένια;

Μποϊκοτάζ και για πόσο; Αν το αρχίσουμε θα ξεχαστεί σε έναν μήνα, όταν θα έχει περάσει η φλεγμονή στο εθνικό μας φιλότιμο, η οποία απέχει πολύ από τις συνειδητές ψύχραιμες επιλογές. Αυτές που καθορίζουν τις πράξεις μας σταθερά για μια ζωή. Και όχι όταν μας ενοχλούν οι Πρέσπες, οι ανέστιοι μετανάστες, η Αλβανία, τα Σκόπια, οι σουλτάνοι και αντιδρούμε με επιλεκτικές συγκινήσεις.

Αλλά από την άλλη μας αφήνει ασυγκίνητους, για παράδειγμα, η Ουγγαρέζα φασίστρια οπερατέρ που με την κάμερα στο χέρι παρατάει τη δουλειά της για να βάλει τρικλοποδιά, κλωτσήσει και να γκρεμίσει μετανάστη που τρέχει με το παιδί του στην αγκαλιά (φωτό).

Μοιάζουν ανόμοια όλα αυτά, αλλά δεν είναι. Γιατί καθορίζουν τον βαθμό της ευαισθησίας μας όταν δεν είναι επιλεκτική.