Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2020

Το πολιτικό τομάρι τού Τραμπ

Την ώρα που βάλλεται από τον Τύπο, τους ξεσηκωμένους Αμερικανούς (ακούγεται οξύμωρο αυτό το «ξεσηκωμένος Αμερικανός», αλλά ισχύει), τους συνεργάτες του, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, ακόμα και από τους συγγενείς του (ανιψιά
του, εξ αδερφού, είναι η συγγραφέας του βιβλίου που τον αποδομεί, που τον ισοπεδώνει για την ακρίβεια), το μόνο που ενδιαφέρει τον Ντόναλντ Τραμπ είναι μα μαζέψει ψήφους για τον χειμώνα (τον Νοέμβριο κληρώνουν οι κάλπες) και να σώσει το φτηνό, τοξικό, πολιτικό του τομάρι.

Συνεπώς, το μόνο που μπορεί να διαπεράσει τον παχυδερμισμό του, που εκδηλώθηκε για μια ακόμα φορά με την προκλητική σιωπή του απέναντι στις αυθαιρεσίες και στους ετσιθελισμούς του Σουλτάνου, είναι να τον απειλήσουν οι Έλληνες ομογενείς με το μοναδικό όπλο που θα πάρει στα σοβαρά: τη στέρηση της ψήφου τους. Την οποία ψήφο πάρα πολλοί από αυτούς του την πρόσφεραν με πίστη και πάθος. Μια πίστη και ένα πάθος που κάνει κάποιους της Ομογένειας να βγαίνουν στις εκπομπές δημόσιου βήματος ελληνικών ραδιοφώνων και να διαδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους για τον «καλύτερο Πρόεδρο της Αμερικής», τον μόνο, λένε, από τους προκατόχους του που «δεν έκανε πόλεμο». Άσχετα που με την πολιτική του ευλογεί πολέμους και με τη στάση του ανοίγει την πόρτα –ή τουλάχιστον δεν την κλείνει– στον επεκτατισμό του Ερντογάν που απειλεί την ειρήνη στο Αιγαίο.

Μπορούν οι ομογενείς της Αμερικής να απειλήσουν τον Τραμπ από τώρα –που οι δημοσκοπήσεις τον ρίχνουν στα τάρταρα; Μπορούν να του δώσουν πειστικά να καταλάβει ότι δεν θα βρει στις κάλπες ούτε μία ψήφο τους; Μπορούν και οι ίδιο να καταλάβουν ότι αν μια φορά τους χρειάζεται η Ελλάδα είναι αυτή, τώρα, απέναντι σε πραγματικό γειτονικό εχθρό· που δεν βρίσκεται στις Πρέσπες και στις συμφωνίας της. Μπορούν να δείουον σε αυτόν (γιατί εμείς πρέπει να τους το αναγνωρίζουμε) ότι είναι πιο Έλληνες από Αμερικάνοι;