Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Νοσούμε· το υποκείμενο νόσημα είναι ρατσισμός και ανισότητες

(...) Για πολλούς συμπολίτες μας ο ρατσισμός έχει διαβαθμίσεις και σε κάποιες εκφάνσεις του αντέχεται. Ορισμένοι τον υιοθετούν ευχαρίστως. Δεν πειράζει να βρίσεις λίγο τον «αράπη». Είναι χρήσιμο να τονώνεις τα εθνικιστικά ένστικτα λιγάκι, όταν βολεύει. Η
αστυνομική βία δεν μας ενοχλεί μέχρι να παραγίνει το κακό, δηλαδή μέχρι να πεθάνει άνθρωπος στον δρόμο. Ακραίο το πνίξιμο. Εκεί είναι το όριο, στην ιερή, τάχα, ανθρώπινη ζωή. Μάλλον κάπως νοσηρός ο κόσμος μας, όπου ανεχόμαστε ή ακόμα και αναπαράγουμε τον ρατσισμό, και χρειαζόμαστε ένα viral βίντεο στο οποίο ένας άνθρωπος παρακαλάει για ανάσες προκειμένου να νιώσουμε τις συνέπειες. Νοσούμε. Το υποκείμενο νόσημα είναι ρατσισμός και ανισότητες. Και πεθαίνουν οι άλλοι, οι διαφορετικοί.

Το νόσημά μας ενίοτε εκδηλώνεται άσχημα, φέρνει θανάτους. Συνήθως, αναπαύεται διαχειρίσιμο, χρόνιο, αργό, τρώει από μέσα. Λαθραίο, μια σιγανή φωτιά που καίει, μας διαβρώνει, σαπίζουμε χωρίς να καταλάβουμε. Συνηθίζουμε, γίνεται φύση μας, ζούμε με αυτό, ξεχνιόμαστε. Συζητάμε για τη μακρινή Αμερική και τη ρατσιστική βία ως θέματα θεωρητικά, μακρινά, κάτι που λες έτσι, για να το πεις, στα ποτά ή στα σόσιαλ. Μέχρι να τύχει κάποιος Ζακ Κωστόπουλος ή κάποιος άλλος πάλι που θα κριθεί ανίκανος να ζει ανάμεσά μας, «περίεργος», αδύναμος, σε δύσκολη θέση, για να καταλήξει ποδοπατημένος ακριβώς στο κέντρο μας. Όχι στη Βοστώνη. Εδώ, στην Ομόνοια (...)

**Απόσπασμα από άρθρο της Βίβιαν Στεργίου στο lifo.gr. Ολόκληρο εδώ.
** Στην εικονογράφηση: Σύλληψη Αλβανού στην Ομόνοια, στο πρώτο κύμα μετανάστευσης το 1991. Φωτ.: Σπύρος Στάβερης.