Τρίτη, 17 Μαρτίου 2020

Το επικίνδυνο λίπος της υπερ-ενημέρωσης

ΝΙΩΘΩ ΥΠΕΡΒΑΡΟΣ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ - ΣΗΚΩΝΩ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΘΕΡΜΙΔΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ ΑΠΟ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ, ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ, ΑΝΤΑΠΟΡΚΙΣΕΙΣ

Ψάχνω τρόπους ψυχολογικής αποσυμπίεσης μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον των ημερών Προσπαθώ να μειώσω τις ποσότητες ενημέρωσης που προσλαμβάνω• φυσικά και να ελέγξω την ποιότητά τους. Νιώθω
φορτωμένος, υπέρβαρος σε πληροφορίες• σηκώνω ένα τεράστιο θερμιδικό φορτίο από ειδήσεις, αναλύσεις, προβλέψεις, εξηγήσεις, ανταποκρίσεις. Γιατροί, πολλοί γιατροί, στο διατροφικό ενημερωτικό μενού –από λοιμωξιολόγους μέχρι ψυχολόγους, από παθολόγους μέχρι κτηνίατρους! Οι περισσότεροι ανακυκλώνουν τα ίδια πράγματα, τις ίδιες παραινέσεις –και, φυσικά, κάνουν σωστά γιατί βλέπουμε συνεχώς γύρω μας ότι υπάρχουν ισχυρές ομάδες «Ευπαθούς Σοβαρότητας» και ότι μας περιβάλλει σιδηρούς κλοιός από ανεπίδεκτους μαθήσεως.

Η υπερ-ενημέρωση μου προσθέτει ψυχολογικό λίπος και φοβάμαι την απόφραξη των πνευματικών αρτηριών . Διαλέγω στην τηλεόραση λιποδιαλυτές εκπομπές άγχους. Αρχίζει να μου αρέσει εκείνη των μεταμορφώσεων στον Αντένα, που κάποτε αντιπαθούσα γιατί προήγαγε τις καρικατούρες.

Μου άρεσαν πάντα και τώρα μου αρέσουν πιο πολύ, οι παλιές ελληνικές ταινίες. Προτιμώ να βλέπω αρκετό Χατζηχρήστου, πολύ Κωνσταντάρα, άφθονο Βέγγο και καταιονισμό από Παπαγιαννόπουλο  –είναι κάτι σαν λουτρό που ξεπλένει τη γλίτσα της ανησυχίας, της αβεβαιότητας, του ακαθόριστου «αύριο» και του ομιχλώδους «μεθαύριο».

Βέβαια, λειτουργεί σαν μπαλονάκι στις αρτηρίες με το πηκτό άγχος η γλυκιά φιλμική συνάντηση με την Μπέτυ Λιβανού ή τη Νόρα Βαλσάμη. (Αποφεύγω τον Βουτσά γιατί η πρόσφατη απώλεια δεν έχει κατακάτσει μέσα μου, δεν έχει γίνει ακόμα αποδεκτή η απουσία από τη συνείδησή μου, και αυτό επιδεινώνει τη συναισθηματική μου αστάθεια).

Κάνω μικρές, αργές, μοναχικές βόλτες στη γειτονιά χωρίς να απομακρύνομαι από το σπίτι-καταφύγιο (υποθέτω ότι έχω το αίσθημα φόβου και επαγρύπνησης της αλεπούς όταν απομακρύνεται από τη φωλιά της). Νιώθω περίεργα βλέμματα να με ακολουθούν και ματιές να με οικτίρουν: «Τι κάνει αυτός;».

Περπατώντας, ακούω πολύ ραδιόφωνο (όπως πάντα δηλαδή) και μαζί την επαναλαμβανόμενη συμβουλή, σαν από λούπα: «Μένουμε σπίτι». Συχνά περνάει από τα ακουστικά μου η παραισθησιογόνα φωνή (νομίζω με την ευγενική, αλλά πατρικά αυστηρή, χροιά Τσιόδρα) που παραινεί: «Γύρνα σπίτι!» Επιστρέφω και από την ανοικτή τηλεόραση έρχεται ένα ακόμα ωστικό κύμα ενημέρωσης. Πιάνω το πόμολο να ξαναβγώ και ανατριχιάζω· το πόμολο! Και αν έχει ιό;

Στέκομαι μετέωρος ανάμεσα σε πόρτα και οθόνη που πυροβολεί με ειδήσεις, αναλύσεις, προβλέψεις, εξηγήσεις, ανταποκρίσεις. Ακίνητος, απονευρωμένος· υπέρβαρος από την ενημέρωση, με την ψυχολογία ογκώδη, σαν παλαιστής σούμο. Μένω αποσβολωμένος· αγκυλωμένος· χαύνος. Δηλαδή Μένω σπίτι. #Σκέψεις

Διον. Βραϊμάκης