Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

Ανίκανος που δεν έψησα τον Καίσαρη να μη «χτυπάει» άλλους δημοσιογράφους

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ, ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΦΙΛΙΑ 

Τυχερός που ο Καραγιαννίδης με έστειλε και γνώρισα τον Καίσαρη προτού καλά καλά νιώσω δημοσιογράφος. Αξιος, μην πω και «μάγκας», που τον άντεξα και συνεργαστήκαμε από το 1988 και για πολύ καιρό, τον περισσότερο σε πολύ υψηλό επίπεδο παραγωγής ρεπορτάζ
και ερευνητικής δημοσιογραφίας (κάναμε και τις πλάκες μας και τις βλακείες μας βεβαίως...) Ανίκανος που δεν τον έψησα ποτέ να μη «χτυπάει» άλλους δημοσιογράφους -όχι από αίσθηση «συναδελφικότητας», αφενός είμαι λίγο μπλαζέ σε αυτό και αφετέρου θεωρώ ότι το κοινό μάς κρίνει όλους... «Ελα μωρέ, αφού το ξέρεις ότι μ' αρέσει να "γαμάω" τους φίλους μου», απαντούσε. Φίλοι, «φίλοι»...

Περήφανος που με θεωρούσε φίλο του χωρίς εισαγωγικά και μου έλεγε τα «δικά» του - ίσως γι' αυτό το τελευταίο να γλίτωσα... Τον σκέφτομαι με αγάπη. Το ίδιο και τους δικούς του, εκείνους που γνώρισα καλύτερα.

Τη Λούλα το καλύτερο παιδί ρε μαλάκα έχεις, τι την ταλαιπωρείς;», του λέγαμε οι κοντινοί του στις φουρτούνες τους... Τον γιο του Θέμη βεβαίως, τον οποίο θυμάμαι μια ζωή (από το γυμνάσιο ακόμη...) να βρίζει για τις επιλογές του, εγώ που ηλικιακά είμαι πιο κοντά στον μικρό να παίρνω το μέρος του, ο Καίσαρης πατέρας να βρίζει μετά εμένα κ.ο.κ. - αλλά ξέρω από πρώτο χέρι πόσο περήφανος ένιωθε για αυτόν και την πορεία του στη δουλειά και τη ζωή.

Τελευταία φορά μιλήσαμε πριν από τρεις μήνες στο τηλέφωνο. Με κάλεσε για να ρωτήσει κάτι που δεν θυμόταν καλά για κάποιον -ούτε θυμάμαι τι και για ποιον. Τον ρώτησα αν έχει ακόμη εκείνο το wow δυάρι στον Λυκαβηττό, που έγινε «σπίτι μου» για 2,5 χρόνια. Νομίζω μου απάντησε «όχι».
Είπαμε να πάμε για κάνα κρασί. Πάντα τρώγαμε και πίναμε καλά παρέα. Δεν προλάβαμε. Μαλακία, όπως θα έλεγε και εκείνος.

* *Το κείμενο του Στέλιου Σοφιανού είναι από το fb.