Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

«Γενικά, εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε μάλλον μελαγχολικοί...»

Έχει γοητεία το δημοσιογραφικό επάγγελμα; Σήμερα μάλλον όχι – τουλάχιστον όχι τη γοητεία που είχε παλιά. Και για την οποία γοητεία αναφέρθηκε ο Φρέντυ Γερμανός σε ένα γλυκόπικρο χρονογράφημά του, γραμμένο με το ιδιότυπο χιούμορ του και τον αυτοσαρκασμό που χαρακτήριζε το ύφος του. «Εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε μελαγχολικοί άνθρωποι» έγραφε, ενώ σε άλλο σημείο παρέθετε απόσπασμα από κείμενο
Αμερικανού θεατρικού κριτικού στο οποίο ανέφερε ότι τον μεθά η αίσθηση ότι αυτός δουλεύει όταν όλη η πόλη κοιμάται.
Το χρονογράφημα του Φρέντυ Γερμανού δημοσιεύει το μπλογκ Πασατέμπος, του Άγγελου Μενδρινού, κι αξίζει να το διαβάσετε εδώ ολόκληρο. Υποτίθεται, ότι στο χρονογράφημα δίνονταν συμβολές σε νέους. Τίτλος του: «Πώς να ΜΗ γίνεται δημοσιογράφοι».
Πιο κάτω δίνουμε ένα μικρό δείγμα αντιγράφοντας τα σύντομα αποσπάσματα που ακολουθούν:

«(…) Γενικά εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε μάλλον μελαγχολικοί άνθρωποι. Ίσως γιατί του επάγγελμά μας κρύβει πολλή μοναξιά. Από μια άποψη είναι σαν να βρίσκεσαι διαρκώς στο κέντρο μιας σάλας που είναι γεμάτη ανθρώπους. Από μια άλλη είναι σαν να βρίσκεσαι στο μέσο της Σαχάρας (…)»

«(…) Το επάγγελμα του δημοσιογράφου είναι γεμάτο απογοητεύσεις. Την πρώτη μου απογοήτευση την πήρα όταν ήμουν 19 χρονών. Ήταν μόλις είχα μπει σε εφημερίδα. Είχα τελειώσει ένα μυθιστόρημα γύρω από την ερωτική ζωή των Ετρούσκων και το πήγα στον αρχισυντάκτη μου, με την ελπίδα ότι θα του άρεσε τρομερά. Του άρεσε πραγματικά. Μου είπε, όμως, ότι δεν θα το δημοσιεύσει στην εφημερίδα του, γιατί από όσο ήξερε δεν την διάβαζε κανένας Ετρούσκος. Αυτή ήταν η πρώτη πίκρα που πήρα στο επάγγελμα.
» Ωστόσο, είναι όμορφο επάγγελμα. Έχει μέσα του μοναξιά αλλά και πάθος. Αδυναμίες αλλά και υπερηφάνεια. (Όχι βέβαια πάντα αλλά αρκετά συχνά).
»Το 1959 είχα διαβάσει στο "Ρήντερς Ντάιτζεστ" ένα άρθρο που έγραφε ένας θεατρικός κριτικός της Νέας Υόρκης. Ο τίτλος του ήταν "Εμείς που δουλεύουμε τη νύχτα..." Είχε για θέμα του εμάς –τους δημοσιογράφους. "Υπάρχουν πολλές στιγμές υπερηφάνειας στο επάγγελμα αυτό" έγραφε ο Αμερικανός δημοσιογράφος. "Τίποτα όμως δεν με μεθά παραπάνω από την αίσθηση ότι εμείς συνεχίζουμε να εργαζόμαστε, ενώ όλη η πόλη κοιμάται. Τι μαγεία που κρύβει αυτή η σιωπή. Πόσο δυνατό σε κάνει να νοιώθεις. Για τους άλλους η ζωή σταματά. Εσύ μένεις όρθιος. Για σένα η ζωή δεν σταματά ποτέ..."»

** Επισκεφθείτε εδώ το pasatempo.wordpres.com