Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Η δεύτερη δικαίωση του ρεπόρτερ

ΝΕΟ ΑΛΜΑ –ΤΩΡΑ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟ– ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΦΟΛΛΑ: ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

Έφτιαξε μια ταινία για προσωπική του ευχαρίστηση, για να απαντήσει στις εσωτερικές του ανησυχίες, και δεν είχε διανοηθεί καν ότι η δουλειά του (που δεν αφορούσε το επάγγελμά του) θα είχε πολύ μεγαλύτερη πορεία πέρα από
την παρουσίασή της σε κάποια ιδιωτική προβολή για φίλους –κι από εκεί και πέρα ό,τι ήθελε προκύψει. Ο Κώστας Φόλλας –αθλητικός συντάκτης με μεγάλη συνέπεια κι επιμονή στο ρεπορτάζ και σε ό,τι επιδίδεται– θέλησε να αναδείξει το ιστορικό δράμα που πληροφορήθηκε σε ένα ταξίδι του στην Τσεχία: την ισοπέδωση ενός χωριού, του Λίντιτσε, από τους Γερμανούς.

Δολοφονήθηκαν μαζικά άνθρωποι, βασανίστηκαν άλλοι, ταλαιπωρήθηκαν παιδιά, κάηκαν σπίτια και μόνο ένα δέντρο στάθηκε όρθιο για να θυμίζει ότι υπήρχε εκεί ένα χωριό. Είναι «Το δέντρο που θυμάται», όπως ονομάστηκε το ντοκιμαντέρ του Κώστα, ο οποίος έκανε πολλή, και πολύχρονη, δουλειά, για να φτάσει στο εξαιρετικό αποτέλεσμα της ταινίας του: ταξίδεψε επανειλημμένα στην Τσεχία, μίλησε, ξανά και ξανά, με τοπικούς φορείς του Λίντιτσε, βρήκε μουσεία που είχαν οπτικό υλικό (όχι μόνο στη χώρα του δράματος, αλλά στη Γερμανία και στην Αμερική), εντόπισε επιζώντες, αλληλογράφησε, τηλεφωνήθηκε, ρίχτηκε στη δουλειά (χωρίς να έχει τεχνικές κινηματογραφικές γνώσεις, αλλά με οδηγό το αισθητήριο του ρεπόρτερ που τον έκανε να αποκτήσει όλο αυτό το υλικό) κι έφτασε σε ένα αποτέλεσμα που εξέπληξε.

Ήταν η δικαίωση του δημοσιογράφου, για τη συνεπή και με πολλή αγάπη δουλειά του –όπως με λεπτομέρειες είχαμε γράψει εδώ, στον Harddog, λίγο πριν τη δούμε ολοκληρωμένη στην πρώτη δημόσια προβολή της στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης (και νιώθουμε πολύ τυχεροί και πολύ ευτυχείς γι’ αυτό).

Οι επιτυχίες που ήρθαν ήταν απρόβλεπτες. Δηλαδή, Το Δέντρο που θυμάται:

- επελέγη (απρόβλεπτα), για το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης,
- πήρε (απρόβλεπτα) βραβείο,
- ζητήθηκε για να παιχτεί σε πάρα πολλές εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης ανά τη χώρα (προβλέψιμο πια λόγω εκκίνησης),
- ζητήθηκε να παιχτεί –και παίχτηκε!– στις Βρυξέλλες, σε αίθουσα του κτιρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τελείως απρόβλεπτα),
- προβλήθηκε από την ΕΡΤ (επίσης απρόβλεπτα) και, τελευταία,
- συμβαίνει κάτι καταπληκτικό: η ταινία αφού πέρασε τα όρια της Αθήνας και μετά της Ελλάδας, κάνοντας το ευρωπαϊκό της βήμα, τώρα πραγματοποιεί το υπερατλαντικό της άλμα, καθώς επελέγη να προβληθεί στο καταξιωμένο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης όπου έχουν παιχτεί στο παρελθόν σημαντικές ή και σπουδαίες ταινίες της ελληνικής παραγωγής, όπως το «1968», του Τάσου Μπουλμέτη, που προβλήθηκε εκεί πέρσι.

Είναι ο θρίαμβος της επιμονής για ποιοτική δουλειά και η δεύτερη δικαίωση του δημοσιογράφου με τις χωρίς σύνορα και όρια επιτυχία του Δέντρου που θυμάται, το οποίο συνεχίζει να μας εκπλήσσει.

Ευχές για ακόμα ψηλότερα, φίλε Κώστα!