Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2019

Σαν να στενεύει ο δρόμος...

Όταν φεύγει κάποιος από δίπλα σου, ή από λίγο μακριά σου, είναι πικρή η αίσθηση ότι θα συνεχίσεις στο υπόλοιπό σου χωρίς αυτόν· χωρίς τον πατέρα, τη μάνα, τον αδερφό, τον φίλο αλλά και χωρίς Χατζιδάκι, χωρίς Τζιμάκο,
χωρίς Σταύρο Τσιώλη, χωρίς Λουκιανό, χωρίς Βασίλη Λυριτζή, χωρίς τόσους. Και τώρα χωρίς Λαυρέντη. Χωρίς όλους αυτούς που ένιωθες να πορεύεσαι μια ζωή μαζί τους. Αλλά κάθε φορά κάποιος/κάτι λείπει και είναι σαν να κονταίνει ο ορίζοντας, σαν να αρχίζει η ερήμωση του τοπίου, σαν να στενεύει ο δρόμος της διαδρομής. Και σαν να πιάνει ανηφόρα. #σκέψεις.