Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

Ο (...και λίγο δικός μας) χαρακτήρας του τελευταίου ρόλου τού Σπυριδάκη

ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ (ΚΑΙ) ΜΕ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΓΟΝΙΔΙΑ 

Ο ρόλος ενός τύπου Έλληνα (σίγουρα οι περισσότεροι έχουμε κάτι από τα γονίδιά του, έστω λανθάνοντα) που περιέγραψε με εξαιρετική ματιά και διεισδυτικότητα ο
Γιάννης Τσίρος στο Άγριος Σπόρος, ήταν ο τελευταίος στην καριέρα του Τάκη Σπυριδάκη. Έγραψα, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω τον περασμένο Νοέμβριο για το έργο και τον ρόλο -δυστυχώς όχι και για τον Σπυριδάκη γιατί είδα την παράσταση με τον (επίσης πολύ καλό) αντικαταστάτη του, τον  Στάθη Σταμουλακάτο. Ο Σπυριδάκης, πάντως, ήταν αυτός που ανέδειξε  τον ρόλο και συνετέλεσε στο να γίνει η Άγριος Σπόρος μια από τις ποιοτικότερες, και συνάμα εμπορικότερες, παραστάσεις των τελευταίων 4-5 χρόνων.  

«(...) Ο Σταύρος είναι σπουδαίος ρόλος. Ενσαρκώνει τον τύπο τού Έλληνα που αγαπάμε να κριτικάρουμε και λατρεύουμε να αντιπαθούμε, αλλά μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι ή τουλάχιστον να του μοιάζουμε, λίγο, πολύ ή απόλυτα. Σίγουρα, πάντως, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μαζί του κάποιο κοινό γονίδιο. Έτσι:
** Θεωρεί τους ξένους τουρίστες κορόιδα που θα φάνε ό,τι τους πασάρει («Χαρούλα,στο καλαμάκι ένα ψαχνό, ένα παχάκι βάζε, ακούς; δεν θα πετάξουμε το μισό γουρούνι»).
** Λειτουργεί την καντίνα παράνομα γιατί ο, επίσης κομπιναδόρος, δήμαρχος δεν του βγάζει άδεια (και ας του έχει στοιχίσει ένα σωρό κοψίδια που τον κερνάει).
** Δεν κόβει αποδείξεις και το χοιροστάσιό του έχει ένα σωρό παρατυπίες.

» Ξαφνικά, η εξαφάνιση ενός περιπλανώμενου νεαρού Γερμανού, αντισυμβατικού, ρομαντικού και "φευγάτου", που του αρέσει να κολυμπάει γυμνός τα βράδια, να κοιμάται στο ύπαιθρο, να παίζει για ώρες φυσαρμόνικα (γιατί «νόμιζε ότι έτσι ηρεμεί τα κύματα», λέει η Χαρούλα), ανατρέπει την στρωμένη σε μικροαυθαιρεσίες ζωή τού Σταύρου και της κόρης του.

» Η ακτή που δίνει ζωή στην καντίνα τού Σταύρου και μεροκάματο στον ίδιο, ανασκάπτεται κυριολεκτικά. «Πεδίο βολής την κάνανε», λέει ο καντινιέρης. Οι Γερμανοί απαγορεύουν την προσέγγιση για όλους (αλλά αφήνουν τους Γάλλους τουρίστες και τους Ολλανδούς παραθεριστές να πάνε στην ακτή) και ψάχνουν σπιθαμή προς σπιθαμή βυθίζοντας κοντάρια στην άμμο. Η βεβαιότητα του Γερμανού ειδικού, του Χέρμαν, που έχει έρθει επί τούτου από την πατρίδα του, ότι εκεί είναι θαμμένος νεκρός ο νεαρός, τους κάνει επίμονους και καταστροφικούς (...)»

** Διαβάστε εδώ ολόκληρη την κριτική στο μπλογκ του Harddog.