Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Είναι κατάλυμα η ξαπλώστρα;

«Αίγινα;» είπε το κατάξανθο κεφαλάκι με τα βαμμένα κατακόκκινα χειλάκια επαναλαμβάνοντας ως ερώτηση την απάντησή μου στο τυπικό του ερώτημα «πού πάτε διακοπές;»: «Πάμε Αίγινα». Σκέφτηκε λίγο, ανεβάζοντας ελαφρώς τους γαλάζιους βολβούς
στο ασπράδι των ματιών του, σαν να προσπαθούσε να ανακαλέσει κάτι από τη μνήμη του –πιθανόν κάτι που είχε διαβάσει: «Η αξία των διακοπών είναι ανάλογη με την αξία των φίλων που έχεις μαζί». Μια μικρή αναμονή, σαν να ήθελε να ξεζαλιστεί ύστερα από την προηγούμενη σκέψη που απαίτησε κόπο. Συνέχισε: «Το πιο ωραίο μέρος είναι αυτό που περνάς καλά». Και η κοπελιά, ανικανοποίητα περίεργη, ξαναρώτησε:
-Έχετε κλείσει εισιτήρια;
-Δεν χρειάζεται, πας στο λιμάνι, μπαίνεις στο καράβι και φεύγεις.
- Ώωωωω, απίστευτο! Εγώ το έχω κλείσει από τον Απρίλιο.
-Προορισμός;
-Τι προορισμός; Να περάσω καλά, καλέ...
-Εννοώ προορισμός του καραβιού.
-Άααα, Μύκονος!
-Κλείσατε και κατάλυμα από τον Απρίλιο;
Αυτή τη φορά σκέφτηκε κι απάντησε πιο γρήγορα, χωρίς παιχνίδια με τα μάτια: «Πρώτη θέση, αλλά μην νομίζετε τίποτα σπουδαίο, σαλόνι είναι, με πολυθρόνες ή καναπέδες• αναπαυτικούς πάντως».

Δεν προσπάθησα να εξηγήσω τι εννοούσα ρωτώντας για «κατάλυμα». Μπορεί να καταλάβαινε ότι είναι ξαπλώστρες στην Ψαρού. Τις οποίες πάντως πληρώνεις σαν πολυτελές κατάλυμα.

(Ο διάλογος είναι αληθινός, η ιστορία το ίδιο αν και ελαφρώς «τσιμπημένα», αλλά τα περί καταλύματος μεταφέρθηκαν με σχολαστική ακρίβεια.)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟN HARDDOG:
Αίγινα· φυσικά δεν είναι η «Μύκονος των Αριστερών», αλλά πολλά άλλα!