Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019

Όταν έφευγαν οι Αθηναίοι και τα κορίτσια που γνωρίσαμε στη θάλασσα

Μετά του Αγίου Φανουρίου, που γιόρταζε το μικρό ξωκλήσι του κοντά στη γειτονιά μας, μα κ ύστερα από την καρατόμηση του Άη Γιάννη σήμερα, που ήτανε νηστεία απαράβατη κ ανήλαδη με απειλή παροξυσμού νυχτερινού, κ μας χαλούσε κάπως του καλοκαιριού την ξεγνοιασιά, αφού μας έβαζε σε άγχος από την παραμονή, η φύση κ η αλάνα ηρεμούσανε κ φθινοπώριαζε απότομα γύρω μας στο νησί.
Από παιδί την έχω μέσα μου αυτή την αίσθηση μελαγχολίας τούτων των ημερών. Ήταν επειδή φεύγανε, για
την άγνωστη τότε στους πιο πολλούς από εμάς Αθήνα, οι καλοκαιρινοί μας φίλοι κ τα κορίτσια που γνωρίζαμε στη θάλασσα, τους αποχαιρετούσαμε μες στις αυλές κ έξω από το βαπόρι, κ μέναμε μετά πίσω εμείς, οι τόπακες σπουργίτες τυου χειμώνα, να ζήσουμε ακόμη λίγες μέρες καλοκαίρι σιωπηλό ώσπου να ανοίξουν τα σχολειά.

Ως νησιώτης εξ ορισμού αρχικά κ εξ επιλογής κατόπιν, τώρα που αδειάζει κ ερημώνει εμφανώς κι ετούτο το νησί, σας ευχαριστω για την καλοκαιρινή επικοινωνία μας κ εύχομαι μια δημιουργική περίοδο εσωστρέφειας σε όλους μας.

Στην φωτο: μέρος από το χειρόγραφο σκαρίφημα της γενεαλογίας των ηρώων που ενσαρκώνουν λογοτεχνικά την χιώτικη κ μικρασιάτικη θαλασσινη ιστορία με τίτλο "οι βάρδιες των πουλιών" η οποία θα κυκλοφορήσει σε βιβλίο από την Εστία εντός του φθινοπώρου.

** *Είναι ανάρτηση στο fb του συγγραφέα (και καλλιεργητή σήμερα) Γιάννη Μακριδάκη, που μεγάλω στη Χίο και από ένα σημείο ζει μόνιμα εκεί (εσχάτως και στην Ικαρία) γράφοντας και καλλιεργώντας με αγάπη τη γη του.