Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Αυτή τη φορά απουσίασε η τύχη!

Το δεκαεννιάχρονο αγόρι που πήγε στη Χίο για διακοπές και έχασε τη ζωή του από μια σάπια μπασκέτα επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους, δεν είχε τύχη! Αυτήν την τύχη που πιθανόν έχει σώσει πολλούς από εμάς σε μια χώρα που, όπως γράφαμε -κι εξηγούσαμε- μετά την τραγωδία της Χαλκιδικής, μπορεί να ζούμε από τύχη! Είναι η τύχη που είχαν –ποιος ξέρει πόσοι;– όταν πριν από
ενάμιση μήνα το μικρό Τσέσνα έκανε αναγκαστική προσγείωση σε παράδρομο της Εγνατίας Οδού λόγω μηχανικής βλάβης. Και δεν εννοούμε την ευλογημένη τύχη που είχαν οι επιβαίνοντες –τύχη βουνό, κατά την κλισαρισμένη έκφραση. Εννοούμε την τύχη των οδηγών και των επιβατών που δεν έτυχε να βρεθούν με τα αυτοκίνητά τους στον δρόμο που μεταβλήθηκε αναγκαστικά σε διάδρομο προσγείωσης. Πόσοι θα μπορούσαν να είχαν «σαρωθεί»; Αν εκείνη η άγια τύχη δεν είχε σώσει πιλότο, επιβάτη, ίσως και πεζούς ή σπίτια, τότε τα ρεπορτάζ, οι έρευνες, οι φωνές, οι αναλύσεις θα απογείωναν την επικαιρότητα για το γεγονός που θα έπαιρνε διαστάσεις τραγωδίας.

Τότε μόνο θα αναρωτιόμασταν –θα αναρωτιόνταν– τι έφταιξε για το δυστύχημα (ευτυχώς, ατύχημα πια), ποιοι είναι οι έλεγχοι για τα ιδιωτικά αεροπλάνα, ποιοι οι κανονισμοί λειτουργίας των αερολεσχών –όλα αυτά, τέλος πάντων, που ΣΩΣΤΑ θα έπρεπε να μας απασχολούν και ΚΑΘΟΛΟΥ σωστά δεν μας απασχολούν λόγω της τύχης, της ικανότητας και της ψυχραιμίας τού πιλότου.

Πρέπει να θρηνήσουμε για να ψάξουμε τις αιτίες. Κι έπρεπε να χαθεί ένα νέος άνθρωπος, ένα παιδί από τη σαθρή μπασκέτα, χωρίς συντήρηση χρόνων, για να δούμε πόσο σαθρές είναι οι συνειδήσεις και πόσο σκουριασμένη η συνέπεια σε αυτή της χώρα.