Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

Τα τραύματα του Γιάννη Μακριδάκη

Το απόγευμα που έτρεχα, περνώντας από την Μεσακτή βρέθηκα πίσω από μια 35χρονη μαμά, που βαστούσε τα δύο παιδιά της, ένα από το ένα χέρι κι ένα από το άλλο κ περπατούσαν στον δρόμο ζωσμένοι τα
συμπράγκαλα του μπάνιου, καθώς έφευγαν από την παραλία. Την ώρα λοιπόν που άκουσε πίσω της κάποιον να τρέχει, γύρισε έντρομη το κεφάλι της κ όταν με είδε κ συνειδητοποίησε ότι είναι κάποιος που αθλείται, ξεφύσησε ανακουφισμένη κ μου είπε το εξής εκπληκτικό κ απρόσμενο: νόμιζα ότι ήταν η μάνα μου!

Μετά γύρισε στα παιδιά της κ επανέλαβε: η γιαγιά νόμιζα ότι ήταν.
Μέχρι να τερματίσω μετά, σκεφτόμουν τι τραύματα άραγε παιδικά με άγχος κ κυνηγητά της μάνας της ανέσυρε η κοπέλα στο άκουσμα των βημάτων μου, κ πώς περνάνε αυτά τα τραύματα από γενιά σε γενιά στα παιδιά κ στα εγγόνια των ανθρώπων.

Μετά από λίγο με πήρε τηλέφωνο ο αστυνόμος της Βολισσού κ μόλις είδα τον αριθμό του αστυνομικού σταθμού να με καλεί ενεργοποιήθηκαν αμέσως τα δικά μου τραύματα.

Ήταν όμως ευγενέστατος ο διοικητής κ μου είπε πως βρήκε ένα σκυλί που μοιάζει με το δικό μου κ με ρώτησε αν το έχω χάσει κ το ψάχνω. Τότε ενεργοποιήθηκε άλλο τραύμα, η Ράκκα μου ήρθε ολοζώντανη μες στα μάτια μου, μετά ήρθε κ ο Μάρτης, πέθανε το σκυλί μου αστυνόμε, του είπα, κι εγώ είμαι στην Ικαρία, από το Πάσχα λείπω, καλό είναι που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι, με ξεχάσατε επιτέλους, γέλασα μες στην πίκρα μου.

Γιάννης Μακριδάκης
(Ανάρτηση του συγγραφέα -και καλλιεργητή της- στο fb)