Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Όταν η Ελευθεροτυπία έψαχνε το στίγμα της και έγραφε για «έγχρωμους»

Η Ελευθεροτυπία αποτέλεσε θεμέλιο για την αλλαγή του δημοσιογραφικού ύφους και ήθους στην Ελλάδα. Κεντρώα με αριστερή ματιά, ανοικτή στις δημοκρατικές απόψεις, με έλεγχο της εξουσίας αλλά στήριξή της εκεί που έπρεπε, σχεδιασμό που ξεχώριζε και με ελευθερία έκφρασης στους συντάκτες της –γι' αυτό κάποιες φορές
επώνυμα άρθρα της «έπαιζαν μπουνιές» μεταξύ τους ως προς τις θέσεις που διατύπωναν. Βέβαια, χρειάστηκε κάποιο διάστημα για να βρει απόλυτα το στίγμα της κι ως τότε μπορεί κάποια πράγματα να της ξέφυγαν. Όπως το ρεπορτάζ του 1975, έναν ακριβώς μήνα μετά από την έκδοσή της, σχετικά με τους οικονομικούς μετανάστες που πλήθαιναν στον Πειραιά κι αποτελούσαν φτηνά εργατικά χέρια για επάνδρωση του εμπορικού στόλου που είχε αναπτυχθεί, αλλά εκείνη τη εποχή, τη δεκαετία του '70, πέρασε μια παροδική, όμως βαθιά, κρίση.

Ήταν  ένα κείμενο που αν γραφόταν σήμερα θα χαρακτηριζόταν περίεργα ακραίο. Αποτελεί, πάντως, «φωτογραφία της στιγμής», μια εικόνα της εποχής, όπως γράφει το μπλογκ Πασατέμπος που ανέσυρε από το παρελθόν, 44 χρόνια μετά, εκείνο το ρεπορτάζ που έχει τίτλο «6000 έγχρωμοι σαλπάρουν στον Πειραιά»! Η «Ε» φιλοξενούσε δήλωση βουλευτή του Πειραιά, που έλεγε ότι «οι Πακιστανοί θα ήταν δυνατόν να οργανωθούν σε ομάδες εξτρεμιστικές, υποκινούμενοι από τους Τούρκους» και ότι «θα μπορούσαν ακόμη και μειονοτικά δικαιώματα να αρχίζουν οι μαύροι να διεκδικούν αργότερα».

Κάτω από τον μεσότιτλο «Πακιστανικό σαλέπι» διαβάζουμε:

«Επιγραφές με ασιατικά και αφρικανικά γράμματα κολληθήκανε στις βιτρίνες των μαγαζιών της Τρούμπας. "Σουβλάκια από την Γκάνα" ή "Πακιστανικό σαλέπι" και καφενεία στα οποία παλιοί ναυτικοί δεν βρίσκουν πια θέση.
» Έφθασαν δίσκοι με μακρόσυρτους αμανέδες και εξωτικούς ήχους, σαρίκια από την Ινδία, κομπολόγια... ελληνικά, ακόμα και φέσια. Το εμπόριο της παραλίας πλουτίστηκε από ένα νέο εμπόρευμα: τον μαύρο ναυτικό».

Αυτή είναι μια μικρή εικόνα του ρεπορτάζ-φωτογραφία της στιγμής από το μακρινό 1975, που φαίνεται τόσο παράξενο και παράταιρο σήμερα. Έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον όπως το παρουσιάζει, με σκαναρισμένα κείμενα και τίτλους, το pasatempo.wordpress.com του Άγγελου Μενδρινού. Δείτε το εδώ.