Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Ο Χ. Χαραλαμπόπουλος (δημοσιογράφος με αυτοάνοσο σύνδρομο arnold chiari) γράφει για τον Μπλατ

(...) Και εκείνο που μπορεί να συγκλονίσει είναι ότι με αφορμή τη δική του περιπέτεια, μιλά σε εκείνους (και στο όνομα εκείνων) που αντιμετωπίζουν κάτι ανάλογο ΚΑΙ για να αναγκάσει κι όλους όσοι δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, να σκεφθούν.
Να σκεφθούν ότι ακόμη και
απλές καθημερινές κινήσεις ή συνήθειες, όπως το να σηκωθείς από το κρεβάτι, να φορέσεις τα παπούτσια σου ή να πιεις ένα ποτήρι νερό, μπορεί να μετατραπούν σε αξεπέραστες δοκιμασίες.
Να σκεφθούν ότι για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο γύρισμα της τύχης στην ζωή, πρέπει να έχεις μέθοδο, μέσα και ανθρώπους γύρω σου.
Να σκεφθούν την εσωτερική δύναμη που χρειάζεται για να κτίσεις από την αρχή μία ζωή (με υλικά που σου λείπουν, πολλές φορές) που γκρεμίστηκε μπροστά σου, ξαφνικά.
Να σκεφθούν πώς είναι η ζωή, πώς είναι η κάθε μέρα εκείνων που αντιμετωπίζουν αυτοάνοσα με χειρότερη εξέλιξη.
Ο Μπλατ, με την ανακοίνωσή του αποκαλύπτει ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα.
Πρώτα από όλα τη θέληση, ίσως πιο σωστά τη δέσμευσή του, να παλέψει. Ως φαίνεται, για τον Μπλατ η παραίτηση δεν είναι επιλογή (...)

** Απόσπασμα από άρθρο του Χρίστου Χραμπόπουλου που δημοσιεύεται στο sport24.gr με τίτλο «Η φωνή του Μπλατ». Διαβάστε εδώ ολόκληρο το κείμενο.