Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Εμείς, οι μπαμπάδες: o Τζον Λένον δεν μας έγραψε ποτέ τραγούδι

Δεν κοιλοπονάμε, δεν θηλάζουμε, κανείς δε μιλάει για το φίλτρο μας και κανείς δε μας παρομοιάζει με τη Γη ή (θου Κύριε) με την πατρίδα. Κανείς δε θεωρεί ότι το ένστικτό μας είναι κάτι
μεταφυσικό και ιδιαίτερο, ποτέ δεν άκουσα να λένε ότι είμαστε «μόνο ένας», ελάχιστοι ομνύουν στην ιερότητα μας, δε μας κάνουν καν βρισιά που να ξεπλένεται μόνο με αίμα...
o Τζον Λένον δεν μας έγραψε ποτέ τραγούδι, ελάχιστοι μας έγραψαν.
Η χρησιμότητά μας εξαντλείται σε μικρές λεπτομέρειες: μέχρι τα 5, ας πούμε, κατά κανόνα φέρνουμε τις μπαταρίες -ποτέ δεν κατάλαβα γιατί, αλλά εκμεταλλευόμουν την περίσταση και τις έφερνα. Αργότερα, συμβαίνει να χωρίζουμε, να βλέπουμε τα παιδιά μας λίγο, να είμαστε κάτι σαν θείοι, να ασχολούμαστε 365 μέρες με τις υποχρεώσεις μας, για μία ή δυο νύχτες στις 15 με τα παιδιά μας, να τα βλέπουμε να αλλάζουν χωρίς τη συμμετοχή μας και να κυνηγάμε την καθημερινότητά τους μάταια, σα σκύλοι που κυνηγάνε την ουρά τους (...)

** Είναι ένα μέρος από την ανάρτηση του Γιάννη Ανδρουλιδάκη στο fb η οποία αναδημοσιεύτηκε από τους Zoornalistas. Τη βρίσκουμε πολύ καλή, πολύ τρυφερή, μέσα από ψήγματα σκληρότητας που έχει ο «ρόλος». Διαβάστε την ολόκληρη εδώ.