Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Η τοξική βιομηχανία της δημοσιογραφίας αγραμμάτων...

... Η ΟΠΟΙΑ ΒΟΛΕΥΕΙ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ - Η ΣΟΒΑΡΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΙΤΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ - ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ;

Γράφει ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ*

Σκουπίδια άφθονα. Παραφουσκώνουν ξεδιάντροπα τους κάδους απορριμμάτων που ονομάζουμε social media. Σε πνίγει η μπόχα. Αρρωσταίνει η κοινή λογική. Δηλητηριάζεται η αισθητική. Δολοφονείται η γλώσσα. Κι αυτό πονάει πολύ, όταν θελήσεις να σκεφτείς τι είδους μέλλον έρχεται.

Ο Τίποτε και ο Κανένας έχει χώρο να εκφραστεί δημόσια. Θέλει να γίνει κάτι και κάποιος. Και ξεβράζει: Στείρα άρνηση, πεσιμισμό, μίσος, αδιαλλαξία, έλλειψη στοιχειώδους λογικής, πολιτισμού, σεβασμού για τον άνθρωπο. Ανήκει στους εννιά. Είναι με τους πολλούς. Ο ένας είναι η εξαίρεση. Υπάρχει. Είναι εκεί. Και αντιστέκεται. Αλλά είναι λίγος. Είναι ο ήρωας μιας τραγωδίας που μοχθεί να αποτρέψει το τέλος της.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν και πότε θα πάψουμε να είμαστε ο μπερδεμένος λαός της πιο όμορφης χώρας του κόσμου. Αν θα συμφωνήσουμε για το αν στις 12 το μεσημέρι έχουμε νύχτα ή μέρα. Αν δεν θα πηγαίνουμε στις εκλογές με 100 κόμματα.  Αν δεν θα χαιρόμαστε μόνο όταν ψοφάει ο γάιδαρος του γείτονα. Αν οι ανατολίτικες επιρροές δεν θα κρατούν μπασταρδεμένο το, υποτίθεται, δυτικό dna μας. Αν θα νιώσουμε επιτέλους σε ποια χώρα είχαμε την τύχη να γεννηθούμε. Πολύ δύσκολα όλα αυτά. Και θέλουν χρόνο. Πολλά χρόνια. Μέχρι τότε, η κοινή λογική θα παραμένει άρρωστη και η αισθητική δηλητηριασμένη, αλλά η γλώσσα θα έχει πεθάνει. Αυτό είναι που ΠΡΕΠΕΙ να μας πονάει περισσότερο.

Είναι τρομερά κρίσιμο να αλλάξει νοοτροπία ο εγκλωβισμένος στις εμμονές του Ελληνας, αλλά ασήμαντο μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού της ελληνικής γλώσσας. Το να εκφράζεις ανοησίες είναι προτιμότερο από το να μην μπορείς να εκφραστείς.

Με 100 λέξεις όλες κι όλες λεξιλόγιο κι εκείνες λανθασμένα γραμμένες, με “βατράχια” να πετάγονται από το στόμα και “μαργαριτάρια” να ξεφυτρώνουν από τα πληκτρολόγια, το τέλος είναι κοντά. Με αστείο εκπαιδευτικό σύστημα, με βαριεστημένους, αδιάφορους και ανεύθυνους εκπαιδευτικούς, με μαθητές ανυποψίαστους, που εθίζονται ανεμπόδιστα στην πλασματική πραγματικότητα του ασύδοτου κυβερνοχώρου, η καταστροφή πλησιάζει. Θα είναι άραγε πρόοδος να ξέρουν τα παιδιά μας και τα παιδιά τους αγγλικά και ισπανικά, αλλά όχι ελληνικά;

Αυτοί που ξέρουν ΑΠΤΑΙΣΤΑ ελληνικά (σε σύνταξη και γραμματική) και το δείχνουν μεγαλοπρεπώς είναι αυτοί που κάνουν τους υπότιτλους στις κινηματογραφικές ταινίες και τις σειρές. Βέβαια, οι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ μεταφραστές, επιμελητές και διορθωτές στον υποτιτλισμό και όχι οι φιλότιμοι χομπίστες ερασιτέχνες, που μπορεί να ξέρουν ξένες γλώσσες αλλά υστερούν στη μητρική τους. Και, προφανώς, τον σημαντικότερο ρόλο στον απόλυτοι σεβασμό στην ελληνική γλώσσα στον υποτιτλισμό παίζουν οι ΔΙΟΡΘΩΤΕΣ.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι μικροί και μεγάλοι βλέπουν ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ κλπ στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στις συνδρομητικές πλατφόρμες, όπως το Netflix, το ερώτημα είναι γιατί οι νέοι δεν αφομοιώνουν υποσυνείδητα τα άριστα ελληνικά των υποτίτλων, αλλά κάνουν κτήμα τους τα ορνιθοσκαλίσματα που ανακυκλώνονται στο ίντερνετ. Μία μόνο μπορεί να είναι η απάντηση: Τα σκουπίδια αφομοιώνονται πολύ πιο εύκολα. Γοητεύουν και παντρεύονται με το χαμηλό επίπεδο. Συμβαίνει και αλλού. Στη μουσική και στον κινηματογράφο σίγουρα.

Οπου “σκουπίδια”, προσθέστε και τα άθλια ελληνικά μιας μεγάλης μερίδας της δικής μας φάρας, των δημοσιογράφων.  Παρουσιαστές και, κυρίως ρεπόρτερ, που εμφανίζονται στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, μαζί με “αρθρογράφους” και  “δημοσιογράφους” που καλύπτουν τη ροή των ειδήσεων στις άπειρες ιστοσελίδες που αποκτήσαμε, συνθέτουν την τοξική βιομηχανία της δημοσιογραφίας από αγράμματους που βολεύει και τους εργοδότες. Με εξευτελιστικές αμοιβές κάνουν τη δουλειά τους, γιατί, πολύ απλά, οι οικονομικές απαιτήσεις του αγράμματου είναι χαμηλές. Εδώ, φτάσαμε στο σημείο ο Σύλλογος Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών να καταγγέλλει ότι πολλοί εκδοτικοί οίκοι, για να αποφύγουν τις (πενιχρές έτσι κι αλλιώς) αμοιβές των επιμελητών των βιβλίων, προσπαθούν να εφαρμόσουν, για τα βιβλία που εκδίδουν, μηχανικές μεταφράσεις και αυτόματες διορθώσεις με υπολογιστή!

Οταν ο μιντιάρχης και ο εκδότης δεν νιώθουν την ευθύνη τους, όταν οι καθηγητές γράφουν το δικό τους ιερό λειτούργημα στα παλιά τους τα παπούτσια και όταν το ίδιο το κράτος ροχαλίζει αμέριμνο, ούτε οι Μπαμπινιώτηδες ούτε οι λίγοι που υποφέρουν από τον αργό θάνατο της ελληνικής γλώσσας μπορούν να αποτρέψουν το μοιραίο.

* Ο Στέλιος Γρηγοριάδης είναι δημοσιογράφος της Θεσσαλονίκης, έμπειρος, έγκυρος, από τους κορυφαίους της πόλης και της χώρας. 

Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το μπλογκ και θέλετε να εμφανίζονται στον τοίχο σας τα θέματά του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ και κάντε like (φυσικά μόνο αν σας αρέσει.)