Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

Το έγκλημα στα Μανιάτικα του Πειραιά: τότε και τώρα

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΥ «ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΒΑΘΥΣ»

Το έγκλημα στα Μανιάτικα του Πειραιά, την περασμένη Τρίτη, από τρεις ψυχρούς εκτελεστές που αιφνιδίασαν το θύμα τους, το γάζωσαν έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας του κι ύστερα εξαφανίστηκαν με αυτοκίνητο που αργότερα το πυρπόλησαν, έφεραν στην επικαιρότητα την ονομασία της παλιάς συνοικίας
του Πειραιά που στις (πολύ) περασμένες δεκαετίες ήταν φημισμένη για τα «ξεκαθαρίσματα». Φυσικά όχι με μεθοδικότητα κι επαγγελματισμό όπως τώρα... Στα αφηγήματά του που περιλαμβάνονται στο έργο του «Πειραιάς βαθύς» ο (βαθιά Πειραιώτης!) Διονύσης Χαριτόπουλος έχει κι ένα για τα Μανιάτικα. Περιγράφει τον όρκο μιας Αδελφότητας Μανιατών που ήθελαν να καθαρίσουν την περιοχή τους από κακοποιά στοιχεία. «Δεν θα έχουν το κουμάντο στην πόλη νταήδες, συμμορίες, λαθρέμποροι, σωματέμποροι. Θα τους χτυπήσουν σκληρά κι απροειδοποίητα», διαβάζουμε για τον στόχο τους.

Τα μέλη της Αδελφότητας ορκίστηκαν σε μια απόμερη εκκλησία, στο Κερατσίνι, «μακριά από τα μάτια της μπατσίας και του κόσμου», αλλά κάποιος δοτής, κάποιος χαφιές δηλαδή, τους «έδωσε». Κι εκείνοι αποφάσισαν να τον ξεπαστρέψουν, να γίνουν εκδικητές, αλλά όχι με τον τρόπο που το έκαναν άλλοι, με τη «χωσία», δηλαδή με ενέδρα, αλλά στα ίσια και με προειδοποίηση! 

Παρακάτω αντιγράφουμε αποσπασματικά  μερικά μέρη της περιγραφής (γλαφυρής μέσα από τη σκληρότητά της) που κάνει ο Διονύσης Χαριτόπουλος:

(...) Το επόμενο διάστημα μπατσόνια μεταμφιεσμένα σε μικροπωλητές, εργάτες και ναυτικούς άρχισαν να συχνάζουν στα μαγαζιά και στους δρόμους γύρω από τα Μανιάτικα· μέσα δεν τόλμαγαν να μπουν. Προσπαθούσαν να μαζέψουν πληροφορίες για τους εκδικητές, αλλά μάταια· τα στόματα ήταν ραμμένα. Το μόνο που κατόρθωσαν οι ξαφνικοί μουσαφίρηδες της περιοχής είναι να ψυλλιάσουν τα μέλη της Αδελφότητας (...)

(...) Με φουσκωμένα τα μυαλά από το ιερό της αποστολής, βγήκαν καπετανιλίδικα και αψήφιστα στο μεϊντάνι. Ο δοτής έμενε στην άκρη στα Μανιάτικα προς τον Καραβά. Κι εκείνοι σε μια επίδειξη δύναμης πήγαν να τον σκοτώσουν μέρα μεσημέρι μέσα στο ίδιο του το σπίτι· εκεί που θα έχει τις πλάτες συγγενών και φίλων απ' τη γειτονιά.
Στον δρόμο κανείς δεν παραξενεύτηκε που τους έβλεπε να περνάνε αρματωμένοι. Όπως παραδέχονται οι εφημερίδες: «Τότε όλοι κρατούσαν όπλο. Το όπλο ήταν απαραίτητο σε κάθε σπίτι. Ήταν σιγουριά για τους κλέφτες και τους πάσης φύσεως εγκληματίες αλλά και απόδειξις παλληκαριάς».
Ιδίως στον Πειραιά, αν ήσουν άοπλος ήσουν ξεγραμμένος (...)

(...) Το σχέδιο της ομάδας των πέντε ήταν να τον φωνάξουν να βγει έξω, γιατί στο σπίτι είχε γυναίκα και παιδί. Δεν χρειάστηκε, τους πήρε μυρωδιά· ίσως και να τους περίμενε· εμφανίστηκε υποψιασμένος και ζόρικος στην πόρτα, μισός έξω μισός μέσα.
-Τι τρέχει; έκανε στραβά.
-Έλα έξω.
-Γιατί;
-Να μιλήσουμε.
-Να πούμε τι;
- Πολλά.
-Αντέστε ρε, στο διάολο. Φύγετε από δω. Άι σιχτίρ, κερατάδες, μουλόσποροι, τους μπινελίκωσε κι έκλεισε την πόρτα.
Ένας του φώναξε:
-Ντρόπιασες τη Μάνη. Ήρθε η ώρα να πληρώσεις.
Εκείνος βγήκε με το κουμπούρι στο παράθυρο.
-Θες πλερωμή; Πάρε, ούρλιαξε πυροβολώντας. Θέλεις κι άλλο;
Τα κουμπούρια άναψαν.
Έριχνε αυτός από το παράθυρο, έριχναν αυτοί ταμπουρωμένοι απέναντι. Όμως δεν άργησε κάποιος ακροβολισμένος στη στέγη του σπιτιού να τους βάλει σημάδι. Σε λίγο ακόμα δυο από τα πλαϊνά. Ήταν οι δικοί του που είχαν καταφθάσει. Η εκτέλεση πήρε άλλη τροπή.
Μέσα σε λίγη ώρα κατέληξε να γίνει υπόθεση όλων των Μανιάτικων· ένας πραγματικός εμφύλιος με πολεμοχαρείς εθελοντές να προσχωρούν απρόσκλητοι στις αντιμαχόμενες πλευρές. Χωρίς οι περισσότεροι να ξέρουν τον λόγο της σύγκρουσης, έτρεχαν να συνταχτούν άλλοι με την Αδελφότητα, άλλοι με τον δοτή (...)

** Το «Πειραιάς βαθύς» (μέρος της τριλογίας του Δ. Χαριτόπουλου για τον Πειραιά) κυκλοφόρησε το δεύτερο εξάμηνο του 2018 από τις εκδόσεις Τόπος. Πολύ καλό και ενδιαφέρον. Το διαβάσαμε απνευστί.  

** Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το μπλογκ και θέλετε να εμφανίζονται στον τοίχο σας τα θέματά του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ και κάντε like (φυσικά μόνο αν σας αρέσει.)