Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Μια παράσταση που ανάβλυζε νιάτα και ταλέντο!

Η παράσταση ανάβλυζε αρτεσιανό νιάτο. Σε έλουζε η φρεσκάδα της. Τέσσερα νέα παιδιά –οι συστάσεις θα γίνουν στο τέλος του κειμένου– μετέτρεψαν μια αφήγηση που διέτρεχε ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά την Ελλάδα. Άρχιζε από την εποχή που οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες (αφού είχαν διαπλεύσει τον Ατλαντικό κρυμμένοι στα αμπάρια ή σε βαρέλια πλοίου,
καλυμμένοι ως τη μέση με υγρά) έστρωναν ράγες σιδηροδρόμου στην αμερικανική γη με κατεύθυνση προς την Άγρια Δύση. Κι έφτανε, αυτή η αφήγηση, έως το (σχεδόν) χθες. Σε αυτές τις συμπυκνωμένος δεκαετίες, που αθροιστικά φτάνουν περίπου στον ενάμιση αιώνα, τα παιδιά έπαιξαν καταπληκτικά ενσαρκώνοντας νέους, ηλικιωμένους, βασανισμένους, ή βομβόπληκτους της Κατοχής, τραγικές μορφές του εμφυλίου, τρυφερούς ερωτευμένους, προδομένους από τον έρωτα, ανθρώπους της καθημερινότητας, ποδοσφαιριστές, σπίκερ ποδοσφαιρικού αγώνα, οπαδούς ομάδων, γιαγιάδες, αυστηρούς γονείς –μια μεγάλη πινακοθήκη χαρακτήρων. Το έκαναν άλλοτε με τραγικό (όχι βαρύγδουπο) τρόπο, άλλοτε με σπαρταριστό χιούμορ που κελάρυζε και χυνόταν από τη σκηνή στην πλατεία-κερκίδα του Επί Κολωνώ.

Όλα αυτά με καταιγιστικό ρυθμό, άψογο σκηνοθετικό δέσιμο μεταξύ τους, με τραγούδια ακαπέλα (εξαιρετικά γοητευτικές οι φωνές των τριών κοριτσιών στο τραγούδι των σκηνών του εμφυλίου, ανάλογα γοητευτικές στο «Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα/
πριν να γνωρίσω εσένα/ που πρόσμενα καιρό»), με συνεχή διαφορετική χρήση των απλών σκηνικών βοηθημάτων, με υποκριτική γκάμα που κάλυπτε τουλάχιστον τις αυξημένες απαιτήσεις της συγκεκριμένης παράστασης.

Καταπληκτικές σκηνές, καταπληκτική η στιγμή της περιγραφής ποδοσφαιρικού αγώνα τού Απόλλωνα στη Ριζούπολη τη δεκαετία του '50 από δύο κορίτσια, καταπληκτικοί οι πανηγυρισμοί νίκης και από τα τέσσερα παιδιά με τις ιαχές και τα τραγούδια: «Αιγάλεω, Αιγάλεω (ρυθμικά παλαμάκια: παμ παμ)/ έρωτα της ζωής μας (παμ παμ)/ το πιο λαμπρό κεφάλαιο (παμ παμ)/ έγινες της ζωής μας» (ή κάπως έτσι). Καταπληκτικό και το φινάλε με τη στήσιμο των τεσσάρων ηθοποιών σε αλλεπάλληλες φωτογραφικές πόζες λίγων δευτερολέπτων που άλλαζαν σε κάθε σβήσιμο και άναμμα του φωτισμού και, προφανώς, παρέπεμπαν σε φωτογραφίες των εποχών που διήνυσαν.

Η έκπληξη μετά το τέλος

Κι αφού δώσαμε μια ελάχιστη εικόνα αυτής της όμορφης θεατρικής βραδιάς, καιρός για τις συστάσεις:
** ΧΩΡΟΣ: Θέατρο Επί Κολωνώ που προσφέρει πάλι στον πολιτισμό και στην θεατρική διάδοση με το Φεστιβάλ (για δέκατη χρονιά) παραστάσεων αγνώστων θεατρικών ομάδων (Off-Off Athens Festival ο τίτλος του). Κάθε μέρα δύο παραστάσεις, όλες όχι μεγαλύτερες από 70 λεπτά, έως τις 23 Ιουνίου –και με πολύ φθηνό εισιτήριο, μόλις έξι ευρώ και για τις δύο, με πέντε για τη μία. Το Επί Κολωνώ (μια από τις πιο δημιουργικές εστίες Θεάτρου στην Αθήνα, με σειρά  επιτυχιών επί χρόνια) μετατρέπεται σε θεατρικό γήπεδο όπου καλούνται να «παίξουν μπάλα» σχήματα που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση στο πλατύ κοινό. \
Μιλάμε για προσφορά μεγάλης εκτίμησης! Μέσα από αυτές τις παραστάσεις μπορούν να αναδειχθούν και δουλειές που ελάχιστα απέχουν από το να είναι «διαμαντάκια», όπως εκείνη που περιγράψαμε, αλλά και να στηθούν θεατρικές παρωδίες, σε επίπεδο χαβαλέ, ίδιας αξίας με πρόχειρες σχολικές παραστάσεις που σκηνοθέτησε ο δάσκαλος ή ο φιλόλογος. (Είχαμε δει και τέτοιες, αλλά νομίζουμε ότι αποτελεί μέρος ενός πολύ μικρού ποσοστού στο σύνολο της  θεατρικής κυψέλης που βουίζει και φέτος αυτόν τον μήνα στον Κολωνό.)
** ΘΙΑΣΟΣ: Θεατρική ομάδα «4 και κάτι».
** ΕΡΓΟ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: «Γιοι και κόρες» («Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας»), του Γ. Καλαβριανού.
** ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ (στο πρόγραμμα που προσφέρεται δωρεάν, για να χωρέσουν προφανώς τα στοιχεία και για τις 24 παραστάσεις του Φεστιβάλ, αναγράφεται μόνο το πρώτο γράμμα του βαπτιστικού ονόματος για όλους τους συντελεστές): Ι. Ντακόλια, Ο. Πρώιος
** ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Χ. Βαρβάρα, Σ. Γιώτης, Δ. Χιώνη, Ε. Χρηστίδη.
** ΑΛΛΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Φωτισμοί-Σκηνικά Κ. Ποντίκη, Μουσική (ελάχιστη και διακριτική) Ι. Ντακόλια, Κίνηση Β. Χρυσή, Ε. Χρηστίδη, Φωτογραφίες Τ. Ζαλογιάννης , Τρέιλερ παράστασης Κ. Ποντίκη, Τ. Ζαλογιάννης
** Η ΕΚΠΛΗΞΗ: Στο τέλος ρωτώντας από ποια σχολή υποκριτικής αποφοίτησαν τα τέσσερα παιδιά ή, έστω, σε ποια φοιτούν, πήραμε την απάντηση που μας αιφνιδίασε – αν καταλάβαμε καλά: δεν σπουδάζουν θέατρο, αλλά είναι φοιτήτριες της Ψυχολογίας (οι δύο), του Πολυτεχνείου (μηχανολόγος ή κάτι τέτοιο η μία) και φοιτητής ναυτικής σχολής ο νεαρός! Καταπληκτικό; Ασφαλώς. Πιο καταπληκτικό από όσα μας πληροφόρησαν (όχι τα ίδια τα παιδιά) είναι ότι όχι μόνο δεν έχουν σπουδάσει υποκριτική, αλλά ότι ούτε έχουν κάνει φωνητική, τουλάχιστον σε προχωρημένο επίπεδο, όμως το τραγούδι τους ήταν μαγευτικό. Σε καμιά περίπτωση δεν δινόταν η εντύπωση ότι αυτή η παράσταση είναι ερασιτεχνική. Θα μπορούσε να σταθεί επαγγελματικά και θα ήταν πολύ καλύτερη από κάποιες φτηνές δηθενιές που πλασάρονται σαν ακριβή κουλτούρα, για λίγους, υποτίθεται, υποψιασμένους.
Αυτά λίγα από τα πολλά που αξίζουν να γραφτούν και για την προσφορά τού Επί Κολωνώ και για τον Ομάδα «4 και κάτι». Με ευχές για «πάντα τέτοια».

Διον. Βραϊμάκης

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

** Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook εφόσον σας αρέσει το μπλογκ.