Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Η υστερία μιας είδησης

Το σουβλάκι βάλλεται, η Ελλάδα εξεγείρεται! Δεύτερη ημέρα σήμερα που η διαβλεπόμενη αύξηση της τιμής για το σουβλάκι και το πιτόγυρο είναι προβεβλημένο θέμα στα τηλεοπτικά δελτία. Άπειρα κοντινά πλάνα σε ψησταριές που καπνίζουν, σε γύρους που αχνίζουν, σε
τυλιχτά που ξεχειλίζουν από κρέας, ντομάτες και τζατζίκια. Τρε γκρο πλαν σε δόντια που βυθίζονται σε μαλακά λαδωμένα δίπιτα, καλαμάκια στοιχισμένα στο πιάτο, επιδέξια χέρια που τυλίγουν πίτες και χοιρινά με ασύλληπτη ταχύτητα. Και μαζί γκάλοπ, δηλώσεις του ανώνυμου πλήθους, μικρόφωνα-ματσούκια προτεταμένα σε στόματα περιπατητών, ψηστών, ψητοπωλών.

Μαζί και απλά μαθήματα οικονομίας για την παγκοσμιοποίηση. Η αύξηση της τιμής, εξηγούν, οφείλεται στη γρίπη των χοίρων που έχει πλήξει την Κίνα αλλά χτυπάει τη Μητροπόλεως στην Αθήνα –τον Μπαϊρακτάρη, τον Θανάση!–, τη Λαμπράκη με τα πιτόγυρα στη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, τον Πειραιά, τα νησιά, τον τουρισμό!

Την οικονομική ανάλυση συνοδεύει η απειλή: αν η επιδημία  εξαπλωθεί στο Βιετνάμ, ευρύτερα στην Ασία, και δεν ξέρω πού αλλού, πόσο θα ανέβει η τιμή; «Ας πάει και πέντε ευρώ,. εγώ θα τρώω» απαντά ένας, «αυτόπτης περιπατητής»

Οι ντιλιβεράδες ψησταριών ανησυχούν, οι πιτσαρίες τρίβουν τα χέρια, τα μερίδια στη λαϊκή εστίαση αναδιανέμονται –τα πάντα εν κινήσει.
Υπομονή, η υστερία μιας είδησης είναι, θα περάσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Αναρωτιέμαι ποιο τηλεοπτικό δελτίο αγνόησε τη σουβλακιάδα κι αφιέρωσε στην είδηση όσο της αξίζει: ένα λεπτό, μια απλή ανάγνωση, και δεν της έδωσε διαστάσεις υστερίας Δεν ξέρω, δεν το έψαξα, δεν έκανα ζάπινγκ, απλώς αναρωτιέμαι. Ρητορικά.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Το σουβλάκι ποτέ δεν πεθαίνει. Όπως δεν πέθανε το κοκορέτσι. Όπως επιβίωσε ο πατσάς.

** Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το μπλογκ και θέλετε να εμφανίζονται στον τοίχο σας λίγα από τα θέματά του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ και κάντε like (φυσικά μόνο αν σας αρέσει.)