Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Τότε που κοιμόμαστε με ανοιχτά παράθυρα (και... τον χειμώνα!)

Πρέπει να είμαι γύρω στα επτά κι έχουμε πάει για Πάσχα στην πατρογονική εστία -σε μία συντηρητική επαρχιακή πόλη. Και μία από εκείνες τις μέρες, εκεί που καθόμαστε -δεν θυμάμαι πόσοι- στο σπίτι του παππού, μία παλιά. μονοκατοικία σ' έναν ήσυχο
δρόμο, αρχίζω να μιμούμαι (από μόνος μου; μ' έχουν τσιγκλήσει οι μεγάλοι; θα σας γελάσω) τον Παπαδόπουλο, που εκφωνεί λόγο με την τσιριχτή του φωνή. Προφανώς δεν έβγαζαν νόημα αυτά που έλεγα (όχι ότι έβγαζαν δηλαδή του Παπαδόπουλου...). Οι μεγάλοι, πάντως, μάλλον το διασκέδαζαν με την ατραξιόν (δεκτό και το Καραγκιόζης...), αν ερμηνεύω σωστά τα γέλια. Απλώς, η συχωρεμένη η γιαγιά, που φρόντιζε και για τα νώτα, πήγε κάποια στιγμή κι έκλεισε ερμητικά τα παντζούρια, ενώ ακόμη και τώρα, τόσα χρόνια μετά, είναι σαν να την ακούω να μου απευθύνεται: «Σους μπρε (σιωπή βρε)!». Μ' έναν χαλαρό τόνο, βέβαια, του στιλ τραβάτε με κι ας κλαίω...

Κατά συνέπεια, για να λένε και να γράφουν κάποιοι μεγαλύτεροι ότι «επί επταετίας κοιμόμασταν μ' ανοιχτά παράθυρα», κάτι περισσότερο θα θυμούνται. Μ' ανοιχτά και τον χειμώνα άραγε; Θα πήγαινε -φαντάζομαι- η πνευμονία σύννεφο... Για το αν μιλούσαμε, όμως, μ' ανοιχτά παράθυρα, χειμώνα – καλοκαίρι, έχω κι εγώ μνήμη. Ασθενική, αλλά υπαρκτή. Και πέρα από την όποια μνήμη, και μία στοιχειώδη γνώση... Δεν βγήκα ν' αγοράσω, λοιπόν, την «Κυριακάτικη Δημοκρατία» με τα cd «Ένα πρωινό του Απρίλη -κλαρίνα, επίκαιρα της επταετίας (σιγά μην την πούμε χούντα), εμβατήρια». Και, για να σας προλάβω, ο λόγος δεν είναι ότι είχα αγοράσει την περσινή (του αυτού εκδότη) «Εσπρέσο» με την ίδια «μοναδική προσφορά»...

Νίκος Σαρίδης 
(Ανάρτηση του δημοσιογράφου στο fb)