Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Καλά η Τηλεόραση, αλλά οι εφημερίδες;

Πέσαμε όλοι, ως κατήγοροι, πάνω στην Τηλεόραση επειδή την στιγμή που η Ευρώπη καιγόταν από συγκίνηση με τη φωτιά στην Παναγία των Παρισίων εκείνη συνέχιζε ψυχρή και ψύχραιμη το πρόγραμμά της. Δεν είχαμε άδικο
–εμείς οι «όλοι»– που τα χώσαμε στην εν πολλαίς αμαρτίαις TV. Δίκιο είχαμε και πολύ, μάλιστα. Αλλά σήμερα να πούμε και για τα «άλλα». Για τον Τύπο, δηλαδή, που σε ευρύ ποσοστό υποβίβασε ένα μεγάλο θέμα (και ως τέτοιο, ως μεγάλο, θα μείνει στην Ιστορία) σε δεύτερο, τρίτο ή σε ανθυποχτύπημα της πρώτης σελίδας. Από τις 17 πολιτικές εφημερίδες που κυκλοφορούν στην Αθήνα (ανάμεσά τους λογίζουμε και τις γκόσιπ) τέσσερις είχαν βασικό τους θέμα τη μεγάλη καταστροφή, ενώ από τις αθλητικές υπάρχει μια πέμπτη που πρόταξε το γεγονός του Παρισιού. Ήταν:

** Το Έθνος που έκανε για τη φωτιά στη Νοτρ Νταμ μονοθεματικό πρωτοσέλιδο (με χροιά από το αντίστοιχο της Λιμπερασιόν που σάρωσε παγκοσμίως με τις αναρτήσεις στο Διαδίκτυο)
** Τα Νέα που «έπαιξαν» δυνατά και με πιο εντυπωσιακό σχεδιασμό το μεγάλο γεγονός.
** Η Star που παρουσίασε το θέμα με τα δικά της «λεφάκεια» μεταφυσικά.
** Η Καθημερινή που αφιέρωσε τη βασική πρωτοσέλιδη φωτογραφίας της, με κειμενολεζάντα, στην πυρκαγιά (δεν το λες και απολύτως βασικό θέμα, αλλά τέλος πάντων το δέχεσαι λόγω του συγκεκριμένου σχεδιασμού που έχει η πρώτη της σελίδα και δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα μεγαλύτερο θέμα από εκείνο της φωτογραφίας).
** Η Sportime, η μοναδική αθλητική που είχε πρώτο θέμα τη μεγάλη καταστροφή.

Κοιτώντας από «μέσα» την αξιολόγηση της πυρκαγιάς στο Παρίσι, δηλαδή από την πλευρά των διευθυντών, η ενσυναίσθησή μας τους δίνει αν όχι δίκιο, τουλάχιστον κατανόηση. Γιατί πέσανε πάνω στη συγκυρία: στη συνέντευξη του πρωθυπουργού! Χρειαζόταν πολλή δύναμη από τους διευθυντές και από τα επιτελεία των «ταγμένων» και ενταγμένων εφημερίδων για να προτάξουν το μεγάλο γεγονός της  διεθνούς επικαιρότητας και όχι κάτι σημαντικό μεν, αλλά που κινείται μέσα στον πολιτικό μας μικρόκοσμο. Έτσι, οι μεν έπρεπε να αναδείξουν τη συνέντευξη του πρωθυπουργού  ως θετικό στοιχείο, οι δε να την αναδείξουν πάλι αλλά με αντίθετη φορά. Είναι η κομματικοποίηση του Τύπου, βλέπετε. Η ένταξη. Η στοίχιση πίσω από ένα κόμμα. Αλλά κι η κατηγοριοποίηση του προϊόντος που πουλάει.

Έτσι στις εκδόσεις της Τρίτης ο Τύπος κι η δεοντολογία του δοκιμάστηκαν από αυτή την πρόσδεση στα κομματικά άρματα και στις συνήθειες των αναγνωστών. Γιατί οι χαμηλές κυκλοφορίες και ο φόβος για χαμηλότερες, υποχρεώνει τις εφημερίδες να δίνουν στο φυρό κοινό τους αυτό που περιμένει: πολιτική αντιπαράθεση, σκανδαλολογία, προσλήψεις στο δημόσιο, παραθυράκια για συντάξεις και άλλα συναφή. Μια πολιτιστική καταστροφή σε αυτό το κοινό δεν θα πουλούσε. Ίσως να πήγαινε από κυκλοφοριακή άποψη άπατη. Όχι, δηλαδή, ότι δεν πάνε άπατες οι εφημερίδες έτσι κι αλλιώς.

** Φυσικά τελείως διαφορετική ήταν η στάση του ξένου Τύπου απέναντι στην πολιτιστική τραγωδία του Παρισιού. Οι Ζοοrnalistas ανέβασαν σχετικά ένα κολάζ από ξένα πρωτοσέλιδα (δείτε εδώ

** Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το μπλογκ και θέλετε να εμφανίζονται στον τοίχο σας λίγα από τα θέματά του ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ και κάντε like (φυσικά μόνο αν σας αρέσει.)