Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

Ο Ολυμπιακός, το θέαμα, η γκρίνια…

Ο φετινός ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει αποτύχει πρακτικά σε όλα τα μέτωπα (πρωτάθλημα, κύπελλο, Ευρώπη) αλλά έχει κερδίσει τις καρδιές εκείνων των οπαδών του που δεν είναι μοναχοφάηδες και δεν χορταίνουν μόνο από τα τρόπαια, αλλά χορταίνουν και (ίσως κυρίως) από την ποιότητα. Ο Ολυμπιακός παίζει καλή μπάλα, ξαναδίνει στο άθλημα τα ξεχασμένο θέαμα, νικάει δίκαια και δεν τον
σπρώχνει κανείς ούριος διαιτητικός άνεμος. Γι’ αυτό, άλλωστε, παρά την αποτυχία στους αγωνιστικούς στόχους, υπάρχει μεγάλη πληρότητα στους αγώνες τού Καραϊσκάκη.

Κάποιοι από τους τίτλους του των τελευταίων δεκαετιών αμφισβητήθηκαν (άλλοι άδικα και υπερβολικά, άλλοι δίκαια και σωστά), αλλά την καλή μπάλα που παίζει ο Ολυμπιακός –και την καλύτερη που είδαμε την Κυριακή στο Αγρίνιο– πρέπει να έχεις κακή πίστη για να την αμφισβητήσεις.

 Με την ευκαιρία: τον αδικεί –αδικεί το κύρος τού μεγάλου συλλόγου, δηλαδή– η αδιάκοπη γκρίνια κατά πάντων. Για τη διαιτησία, την ΕΠΟ, την ΟΥΕΦΑ, την Αστυνομία (στη Θεσσαλονίκη της έκανε μήνυση, ή είχε πρόθεση να της κάνει), την ΕΡΤ, τις εφημερίδες! Δεν ταιριάζει αυτή η γκρίνια με την ομορφιά που προσφέρει σε πολλούς από τους αγώνες του, αν όχι στους περισσότερους.

Όπως δεν ταίριαζε τα προηγούμενα χρόνια σε εκείνους τους αντιπάλους του που γκρίνιαζαν όχι μόνο όταν είχαν δίκιο, αλλά πάντα -και συχνά εκ προοιμίου. Το έχουμε γράψει αυτό πολλές, φορές. Και μία ήταν εδώ.

@ Η σελίδα του Harddog στο facebook, για όσους αρέσει το μπλογκ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ