Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Διαβάσαμε το βιβλίο του Ντάνου

(...) Τα κεφάλαια που δυσκολεύτηκα περισσότερο από όλα να διαβάσω είναι αυτά που αφορούν την παιδική του ηλικία. Βλέπετε, έχουμε δυστυχώς το κακό συνήθειο να ασχολούμαστε με την παιδική ηλικία μόνον όσων είναι διανοούμενοι. Κατά τα άλλα, το κεφάλαιο 'Κορίτσια' είναι βγαλμένο σαν από ελληνικό σοφτ πορνό της δεκαετίας του '70. Και αυτό δεν το λες κομπλιμέντο. Το κομμάτι του ποδοσφαίρου το διάβασα με ενδιαφέρον, όπως και εκείνο του στρατού,
παρά την πραγματικά τεράστια απέχθεια που έχω για τις ιστορίες στρατού. Το κομμάτι του Survivor πιάνει πολύ λίγο και αυτό είναι μια επιλογή αρκετά τίμια. Το Υστερόγραφο είναι 10-12 σελίδες που τις διαβάζεις και μετά νιώθεις ότι πραγματικά δεν διάβασες τίποτα. Κάτι από την αίσθηση που είχα όταν πήγα να διαβάσω Χέγκελ στα 19. Από την ανάποδη.

Σε κάθε περίπτωση, όλο το βιβλίο αφορά την αφήγηση του success story ενός λαϊκού παιδιού. Ένα success story που συνδέεται με μια ταυτόχρονη ιστορία ωρίμανσης. Οι αλητείες του παρελθόντος, οι 19χρονες Νορβηγίδες και οι κομπίνες στο στρατό έδωσαν τη θέση τους, μέσα στην πορεία μιας δύσκολης ζωής, σε έναν  πετυχημένο και με σωστή συμπεριφορά Nτάνο Αγγελόπουλο. Ίσως το 'success story' να μην είναι τελικά και τόσο ενδεικτικός όρος. Η ιστορία του Ντάνου δεν είναι μια ιστορία ενός ανθρώπου που πέτυχε (όπως είναι για παράδειγμα η ιστορία του Steve Jobs), όσο μια ιστορία ενός ανθρώπου που πρόκοψε (...)

**Απόσπασμα από κείμενο του Νίκου Σταματίνη στο oneman.gr. Ολόκληρο εδώ